शब्दपाखरे

जाऊं कहां बता ए दिल - रसग्रहण

2012-01-25T21:00:00.000+05:30

तुम्हाला कधी असं जाणवलंय का, मनाला कोळिष्टकं लागली आहेत. त्या गुंत्यात जीव अडकून पडतो आणि हा पसारा आवरताना जळमटं प्रत्येक विचारांना चिकटतात.

अस्संच जाणवलं हे गाणं ऐकताना,
जाऊं कहां बता ए दिल, दुनिया बड़ी है संगदिल
चांदनी आई घर जलाने, सुझे ना कोई मंजिल...

शैलेंद्र यांचे शब्द, शंकर-जयकिशन यांचं संगीत.. चित्रपट छोटी बहन.

अतिशय उत्कट शब्दात हा गुंता कवीनी मांडलाय. कुठेही जाऊन उत्तर शोधलं तरी कधी कधी प्रश्नांचेच पुतळे उभे राहतात. त्यांचे जाळे गुरफटून टाकतात. कुणाचा आधार मिळेल असं वाटतं तर उलट त्या तेजानी डोळे दिपतात आणि काळोख आणखी गडद होतो..

बनके टूटे यहां आरजू के महल
ये जमीं आसमाँ भी गये हैं बदल
कहती हैं जिंदगी, इस जहाँ से निकल.... जाऊं कहां ..

कोणत्याही नात्याला काय लागतं तर , प्रेमाचा पाया आणि प्रेमाचीच उब.. भावनांची पाखरण आणि विश्वासाचं संरक्षण. हे आधारस्तंभ आणि मायेचं आभाळ रुसलं तर सगळंच कोसळतं. अगतिक मन त्या आभाळाकडे पाहत राहतं.. कुणी तरी येईल, मला सोबत नेईल. कुणिच नाही आलं तर देव तरी.
आसवांनी कितीही डोळे ताणून पाहिलं तरी ते क्षितिज शेवटी दूरच.

मन-चातक

2011-12-12T19:52:00.001+05:30

नकळत आसवं साकळत जातात
निखाऱ्यांसम स्वगत जळत जातात

ओलावतो मनाचा कोपरा कोवळा
आकारतो विचारडोह गर्द सावळा
पापण्यातच मग स्वप्नं वाळत जातात
नकळत....

जाणले आभाळाचे मन जेव्हा
आठवणींचे थेंब झाले तेव्हा
मग नभातून नवक्षण उमलत जातात
रुसल्या आसवांना हसवत जातात
आतुर मन-चातकाला शमवत जातात.........

2011-06-15T18:14:00.000+05:30

चांदण्यांचा वणवा
अंग अंग जाळतो
आसवांचा कालवा
थेंब थेंब वाळतो

ओसरले आनंदथवे
धुसरले आकाश आता
जीर्ण विरत्या आयुष्याचा
उमगला सारांश आता

उमगलेले क्षणिक उसासे
वाटती आता चिरसोबती
निरोपाची रात्र म्हणतेय
चल आता थांबतो किती..

-- अभिजीत गलगलीकर
१५ - ६ - २०११

गोड उमाळे

2010-09-06T17:02:00.000+05:30

आनंदाचे सोहळे,नाजूक कोवळे
गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे

स्वागताला घरदार नटले साजरे
या अंगणी उमटतेय नाते गोजिरे
बहरत्या झाडाला कुंकवाचे आळे..
..गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे..

किती आतुर,किती अधिर गेले दिवस
थोडे तुरट, थोडे मधुर गेले दिवस
घेई नव्या पारंब्यांवर स्वैर हिंदोळे..
..गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे..

रेशमी धाग्यांचे मखमली बंधन
पुलकित मनात संस्कारांचे स्पंदन
अलगद रेखलेले स्वप्नांचे जाळे..
..गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे..

-- अभिजित -- ०६-०९-१०

...

2010-04-10T11:34:00.000+05:30

कुछ आस-पास है, कुछ सोचा हुआ कहीं
कुछ छिनके लाया हूं, कुछ फ़सा हुआ कहीं

साहिल पे कुछ निशान बनते है बिखरते है
मेरा भी निशान है, कुछ बिखरा हुआ कही

आसमां से लेके जमीं तक निला है जहां
जमीं पे क्यूं काला, कुछ उजला हुआ कहीं

दिन गुजरे है, मगर दिल मे तारीख वही हैं
एक ही पन्ना उंगलियों मे अटका हुआ कहीं

सांसे अब लौटके आ रही है थोडी थोडी
किसी ने कल देख लिया उडता हुआ कही

पणती

2010-03-23T09:43:00.001+05:30

मनाच्या कोनाड्यात
लाजरीशी पणती..
मधेच खुदकन हसते ..
अन लगेच पदरानी हसू विझवते ..

मी पण तिच्या खोड्या काढतो.
कधी बदकन तेल ओततो ..
लहान मुलासारखं तिचे गाल धरून
तिची काजळी काढून देतो ..

ती पण वस्ताद आहे ..
मला दिसेनासं झालं,
की मुद्दाम गायब होते..
मग मी चाचपडतो.. ठेचकाळतो..
माहीत असतं मला इथेच आहे ..
अन शोधून .. चांगला काडीचा चटका देतो ..
मलाही बोचतो तो ..
शेवटी माझ्या आशेची पणती आहे ती ..

असंच चिडचिड करुन मधे खुप दिवस
कुठे लंपास झाली होती देव जाणे ..
माझा दिवस कसाबसा तग धरून होता ..

अन एकदम तिचा आवाज आला ..
मी इतक्या काळजीत.. अन ही गाणं म्हणत होती ..

"जीने के लिए सोचा ही नही .. दर्द संभालने होंगे..
मुस्कुराए तो मुस्कुराने के .. कर्ज उतारने होंगे.. "

असंच काहीतरी - 2

2010-01-13T13:32:00.001+05:30

स्वप्नांचा उन्माद
सत्याचा उच्छाद
आयुष्य म्हणतं
नको हा संवाद

आशेचा आवेग
अनिर्बंध वेग
अदृश्य नशिबात
चकाकती भेग

त्यातून डोकावतं
मनाला सावरतं
मखमली स्वप्न
गुदगुल्या करत,
घट्ट बिलगतं ..

-- Abhijit Galgalikar

आपलेपण

2009-12-07T16:46:00.000+05:30

तुझ्या माझ्यात
तुझं माझं
असं उरलंच नाहीये ..

मनाच्या आकाशात..
विचारांच्या नकाशात..
श्वासांच्या चंदनात..
प्रेमाच्या स्पंदनात,
अगदी कणाकणांत
आपलेपण सामावलंय..

मोरपंखी स्पर्शात
मृद्गंधी श्वासात
खुदकन हसण्यात
अबोल लाजण्यात
सगळं आयुष्य,
भविष्य सामावलंय ..

म्हणूनच म्हंटलं ..
आता आपल्यातलं
सगळं तुझं माझं विरलंय ....
अन अलवार प्रेम साकारलंय .. [:)] ..

-- Abhijit Galgalikar ..

जमीं

2009-10-01T17:08:00.001+05:30

इक बूंद गिरी..
जमीं सहम गई..
पर फ़डफ़डाके
आलस निगल गई ..

जो झूमी है उसके बाद..
अंग अंग महक गया ..
उस सावले यौवन का,
मीठा चस्का लग गया..

कही कलियां चुनी..
कही फ़सलें बुनी..
जो राह मे मिला,
उसकी फ़रयाद सुनी..

सब रुप है उसके ..
चंचल, अल्हड..
कहर भी वही ढाए ..
सहर भी वही लाए..

आज तृप्त होके
उसने जो डकार भरी
शायद बादल गडगडाए.
कही लगा बिजली गिरी...

अशीच एक संध्याकाळ ..

2009-09-30T18:29:00.000+05:30

काल रुसलेली तू ..
खळखळत्या धारेतून
अचानक झाली अबोली तू ..

अन माझी नजर भिरभिरी ..
तुझा श्वास शोधतेय ..
तुझा भास अनुभवतेय..

मी ही निघालोय गाडीवर..भरकटतोय..
परत परत फ़ोन चाचपून पाहतोय ..
भलत्याच कुणाचा मेसेज पाहून तगमगतोय ..

असंच स्वैर हिंदकळत.. वाऱ्यावर स्वार होऊन..
पान घरात शिरतं.. अन डोळे मिटून गादीवर निखळतं ..

तितक्यात मेसेजटोन ऐकू येते..
अन सगळं अस्तित्व एकवटून मी उठतो..
फ़ोन मधे तुझं नाव पाहून परत आकाशात विहरतो ........ [:)]

-- अभिजित गलगलीकर

मी नं आताशा कोणावर रागवत नाही ..

2009-09-07T21:00:00.001+05:30

मी नं आताशा कोणावर रागवत नाही ..
तुझ्यावर नाही ..
माझ्यावर नाही ..
त्या रेंगाळलेल्या ढगावर पण नाही ..

जो फ़क्त हुलकावणी देऊन जातो ..
थोडं भिजवून मनातला चातक जागवून जातो...
अन मग येतच नाही ..

काल त्या ढगात तुझा चेहरा दिसला होता...
पण तरी मी हसून हात केला तुला ...
तुला खोटं वाटेल .. पण .. मी नं आताशा कोणावर रागवत नाही ..

तुझ्या विचारांत..

2009-07-22T14:02:00.001+05:30

पावसात,
मन गुंतलं,
तुझ्या श्वासात..

विचारांचे रान,
स्वप्नांचे प्राण,
तुझ्या ध्यासात ..

हळवी पापणी,
हसरी जिवणी,
तुझ्या आठवांत..

अवेळी जागणं,
सुगंधी मोहरणं,
तुझ्याशी बोलण्यात..

आकाशात राहणं,
नकळत लिहिणं,
तुझ्या विचारांत..

- अभिजित गलगलीकर ..

सब नया नया है

2009-07-02T18:42:00.000+05:30

नई जिंदगी ..नया सफ़र ..
नयी राहें, तुम हमसफ़र..

नया विश्वास, नई उम्मीद..
नये सुर, तुम पावन संगीत..

नया आसमां , नया बादल
नई उडान, साथी तुम्हारा आंचल.

नई उमंग , नई आशाएं
तुम्हे दर्शाती हथेली की नई रेखाएं..

सब नया नया है , क्यूंकी ...
गिर पडी है केंचुली पुराने जिस्म की..
तुम ही गवाह हो इस मंगल रस्म की ..

हिरवेगार पान...

2009-06-13T11:55:00.000+05:30

कधी तरण्या फ़ांदीवर

ऐटीत झुलणाऱ्या दिवसांची ....

मीही जातो वाऱ्यावर उडत

त्या क्षणांमधे परत ..

सळसळतं रक्त अनुभवतो परत ..

खळबळतं मन अनुभवतो परत ..

माझं फ़ूल दिसतं, हसरं लाजरं..

डोळ्यांत आसुसलेलं स्वप्न गोजिरं ..

आठवतात वादळं..

अस्तित्व उखडवणारी..

भोवतीची पाने उडवणारी ...

अचानक एक इवलंसं पान बिलगतं मला..

अन जाणीव होते,

अजूनही मी फ़ांदीवर असल्याची ..

माझ्या सावलीची गरज असल्याची ...

(असंच इथल्या एका आजोबांकडॆ पाहून कविता सुचली ... आपल्या नातीला घेऊन रोज फ़िरायला जातात... कडेवर घेऊन चालतात... थकून बसतात थोड्या वेळ ...

परत हसून उठतात ... अजूनही हिरवेगार आहे त्यांचे पान... )

तू ...

2009-06-11T17:19:00.000+05:30

डोळ्यात तुझाच ओलावा
ओठांवर तुझेच ग गाणे
मनाच्या अख्ख्या आभाळभर
तुझ्याच विचारांचे तराणे

तुझी आठवण, मैत्रिण
तुझी आठवण, हळवी
सहज चारचौघातून
मला अगदी दूर पळवी

जिथे जिथे जात असतो
तुझी साद वेचत असतो
कधी गप्पांमधे चुकून
तुझेच नाव घेत असतो

ध्यास तू, स्वप्न तू, सत्य तू
नशिबाने दाखवलेले अगत्य तू
असं नक्कीच वाटतं मला,
मागल्या जन्मीचे सत्कृत्य तू

जब जब चांद टूटा था

2009-05-19T21:22:00.003+05:30

जब जब चांद टूटा था

टुकडे टुकडे जोडे थे मैने

यादें जब छूके बहती थी

बिखरे मुखडे जोडे थे मैने..

चांदनी रूठी रहती थी, पेडों मे छुपके

दिये चेहरा छुपाते थे, रातों मे बुझके

दिल की टहनी पे अटके

ख्वाबों के पत्ते तोडे थे मैने ..

जब जब चांद टूटा था

टुकडे टुकडे जोडे थे मैने..

मैने भी बुनना चाहा था इक रिश्ता

थॊडा चला, रुका, ढला आहिस्ता आहिस्ता

कितने मोड पिछे छूट गये

कितने ख्वाब मोडे थे मैने ..

जब जब चांद टूटा था

टुकडे टुकडे जोडे थे मैने.. .

नयी सी चमक आंखों मे दमक रही है

नयी सी रेखाएं हथेली मे छलक रही है..

बस आप आस पास रहे

ख्वाब नये ओढे है मैने ..

अब न चांद टूटेगा ..

कुछ ऐसे धागे जोडे है मैने...

'मी

2009-05-17T02:05:00.000+05:30

माझ्यात लपलेला

'मी' शोधायचाय

तुझ्यात गुंतलेला

'मी' सोडवायचाय..

म्हणताय तुम्ही

सावर लवकर तू

अहो मला अजून

'मी' आवरायचाय..

आठवणींचे काव्य

रो्ज रचत असतो

आता त्यातून वेचून

'मी' रेखायचाय ..

आव्हान आहे,.. मान्य..

आज ते पेलायचंय ..

अगदी मोकळं होऊन

'मी' वाहायचंय ...

कोवळासा पहाड ..

2009-05-12T15:14:00.000+05:30

पहाट बिलगली

खुदकन हसली

दिवसाची शाळा

पटांगणी बसली

मग उन्हं येतात

थोडी उब देतात

ओसाड जीवाला

मृगजळ देतात

सांजही बोलावते

सलगीने बोलते

ओझरता शहारा

आठवण ओलावते

रात्र तर मैत्रीणच

उंच आकाशात नेते

दोन स्वप्नं दाखवून

वास्तवात आणते

मीही असाच हिंडतो

सगळ्यांसोबत उनाड..

सोवळा , कलंदर ..

कोवळासा पहाड ..

मन

2009-05-06T12:36:00.000+05:30

मनाचा गुंता

भव्यदिव्य

कधी असह्य

कधी अपसव्य

मनाची बोली

अमृतवेल

कधी सुरेल

कधी बनेल

मनातले विचार

कृष्णविवर

कधी अनावर

कधी गहिवर ..

तर मन म्हणजे ..

मन म्हणजे

रुपगर्विता..

कधी लख्ख सविता

कधी मूक कविता ..

ये रात आई , ये शाम ढली

2009-05-04T23:31:00.000+05:30

ये रात आई , ये शाम ढली
कुछ ख्वाब जगे, कुछ यादें मिली

डायरी मे लिखे हुए बेतुके सपनों मे
थोडा शहद है, थोडा नमक पन्नों मे
मुझसे अन्जान मेरी ही तस्वीर मिली..
कुछ ख्वाब जगे, कुछ यादें मिली..

धीरे धीरे चांद चलता है रात साये मे
छुपता है, दिखता है, मेरे हमसाये मे
उन आंखों में जिंदगी की शबनम मिली..
कुछ ख्वाब जगे, कुछ यादें मिली..

ये अशीच ये

2009-04-24T17:14:00.001+05:30

ये अशीच ये
मनापासून ये
श्वासांसारखी
सहज परतून ये

हसलेत काही
रुसलेत काही
खोटं ठरवत
त्याना जळवून ये

किती वाट पाहिली
किती वाट साहिली
मृदु सोबतीची
झूळूक होऊन ये

माळून आठवणी
कोवळ्या या क्षणी
नवे स्वप्नशब्द
मला सुचवून ये

तुझ्यातच सर्व अर्थ

2009-04-11T11:51:00.000+05:30

गुंफ़लेल्या चार ओळी
अक्षर अक्षर जाळी

तू स्तब्ध,निशब्द
अवचित हे प्रारब्ध

स्वप्नवत, अर्धवट
मन गुंततं उर्मट

निस्वार्थ काही स्वार्थ
तुझ्यातच सर्व अर्थ

स्वप्नांची रुपं

2009-04-09T21:09:00.000+05:30

मन-चंद्राची प्रभा
आकाश व्यापते
स्वप्नांची आभा
क्षितीज लांघते

येते सागराच्या
आसवांना भरती
स्वप्नांच्या लाटा
आठवणी कोरती

स्वप्नं मनस्वी
स्वप्नं तेजस्वी
मन - अरण्यात
स्वप्नं तपस्वी

स्वप्नांची ही रूपं
किती वाखाणावी
कुणाचे स्वप्न होऊ
अशी स्वप्नं बघावी...

स्वप्नराणी

2009-04-04T14:41:00.001+05:30

रात्र अंगी लपेटून

ती प्रवासाला निघते

चांदण्यांना चुकवून

क्षितीजामधे दडते

मनातले दवबिंदू

मातीत रुजतात

तिच्या माझ्या गप्पा

थेंबांमधे मोजतात

अलगद रुसते

खुदकन हसते

स्वतःच्या खोड्यांमधे

स्वतःच फ़सते..

रोज तिला स्फ़ुरते

आगळी एक कहाणी

माझेच गीत रेखते

माझी ती स्वप्नराणी

मृत्यु

2009-04-04T12:27:00.002+05:30

मृत्युची भीती
शाश्वत आहे
विचारांसारखी
अनि्श्चित नाही..

उगा फ़ुशारक्या
नको हिमतीच्या
जरी त्याचं येणं
सुनिश्चित नाही ..

जगण्याला मूल्य
त्याच्यामुळे आहे
कुणाचे अमरत्व
परिचित नाही ..

असावा आदर
आतंक नसावा
भविष्य कुणाचे
स्वरचित नाही ..

वहम

2009-03-27T13:27:00.002+05:30

जगमगाता, मुस्कुराता सा मौसम हो
दिल में ख्वाहिशें अब जरासी कम हो

इतनी उदासियां हो गयी जिंदगी मे
लोग पूछते है,आज बडे खुशनम हो..

तेरा नाम लेके जिते थे अब तक हम
भुलाते रहेंगे ता-हद जब तक दम हो

इक ख्वाब के पिछे इतने दौडे भागे है
थक हार के दिल कहता है, रहम हो..

तेरे यादों मे कडी धूप है, घनी छांव भी
कुछ दर्द सा है और तुम ही मरहम हो

गज़लभर तुझसे यूंही बातें करता रहा
अब लगता है, ये सच है या वहम हो..

शाम मे तेरे साये लहराते है

2009-03-17T21:44:00.000+05:30

शाम मे तेरे साये लहराते है
धूप का नजारा दिखा जाते है

अब मुझमे न ढूंढ खुदको
रुक तेरा पता पूछ आते है

शहरमे अपनोंकी कहां कमी
यूंही खुदको अकेला पाते है

रातभर आंच है आग की
करवटों मे उसे छुपाते है

कोई खास मरासिम न सही
ऐसेही तुझपे हक जताते है

ख्वाबों की स्याही मुफ़्त मिली
चलो 'अभि' से लिखवाते है ..

काहीतरी उमटलेले

2009-03-12T15:58:00.000+05:30

स्वप्न बघावे हवे ते
शोधावे सदा नवे ते
असंही काही वाचावे
डोळ्यांत न मावे ते

रडावे हसून उरेल ते
बोलावे बोल सुरेल ते
अलगद शब्द स्फ़ुरावे
लिहावे मनी उमटेल ते

स्मरावे जे हसवेल ते
द्यावे कधी न संपेल ते
अस्तित्व असे असावे
नसणे ज्याचे जाणवेल ते

कैसे मुझे ऊ मिल गयी

2009-03-10T12:01:00.000+05:30

कैसे मुझे ऊ मिल गयी
सर से जाये ना खुजली
मुझे आता नही शांपू पे अपनी यकीं
कैसे मुझको मिली ऊ ... ...

अनचाहे शख्स की तरह से महफ़िल मे तुम
डसके मुझे भागी हो यूं ..
हसूं तुमपे या मै रोऊं
छिना है सुकूं, कैसे मै रूकूं
क्यू अब यहां आई तुम ...

बदले शांपू, बदली कंघी
बदली बालोंकी क्रीम..
पले बालों मे जिंदगी नयी
बेकार गयी हर स्कीम..
मिली है चैन को विदा..
पर ये रहेंगी सदा
उसी तरह मेरी बालों मे खाट डालके
हर लम्हा, हर पल ..

जिंदगी पिटारा हो गयी
खिटपिट खटारा हो गयी
मुझे आता नही शांपू पे अपनी यकीं
कैसे मुझको मिली ऊ .........

छोटीशी शब्दभेट

2009-03-02T21:11:00.000+05:30

सुमंगल नात्याची
सोनसळी पहाट
अथांग स्वप्नांचा
अनिमिष थाट

रुपेरी वचनात
बोलका आनंद
बंधनं तोडून
सजला मुक्तछंद

प्रथमेषाला वंदून
सुरु्वात प्रवासाची
सहजच लाभेल
साथ उत्कर्षाची

नवे सूर,नवी तान
नवे कोवळे तराणे
छान जुळुन येईल
सुरेल जीवनगाणे

दादा - वहिनीला साक्षगंधानिमित्य छोटीशी शब्दभेट ..

कुछ अजीब सा..

2009-02-26T15:47:00.000+05:30

कोरे कोरे नसीब पे लिख दूं कुछ अजीब
रूठे पल हस देंगे, सूझी है नय़ी तरकीब ..

लगता है उलझा हूं थोडा, सुलझा कुछ हू
इतना यकीं है, आ गया हू खुद के करीब

दिल के अंदाज बदलते है मौसम की तरह
वही उसका एक दोस्त है, वही एक रकीब

छुपते छिपाते कब तर फ़िरते रहेंगे हम
अब साथ हसता गाता चलेगा मेरा नसीब

जब जब कुछ मिले, उतना ही देते चलो
कल जरूर कहोगे, सच कहता था वो गरीब

आयुष्याचं कोडं

2009-02-18T18:04:00.000+05:30

आयुष्याचं कोडं आहे
कोड्यात आहेत
विचारांची एककं ..
मग समोर येतात
विचारांचे प्रकार
प्रश्नांचे आकार
ओळखिचे नकार
अलिप्त रुकार ..

निवडायचं असतं
शांत एक उत्तर..
मग विचार सोडून
त्यालाच आयुष्य
बनवायचं असतं ..

untitled...

2009-02-11T16:32:00.000+05:30

कभी दुनिया मे सब अच्छा लगता है
जमीं आसमां में तू ही तू छाया रहता है

सुना था ख्वाब दिल से देखो, पुरे होंगे
वो ख्वाव, कितने दिनोंसे ये ही सुनता है

घर मे हसता खेलता फ़िरता है कोई
दिखने में मेरा ही हमशक्ल दिखता है

दिवाना बादल बरसता है, तरसता है
तेरी कहानी बूंदो की जबानी कहता है

मुझमे घुल गया है एक बावरा आसमां
हर गली कूचे में तुझे ढुंढता फ़िरता है

ये लफ़्ज है, या फ़िर तेरी यादों की परछाई
जैसे साहिल की रेत पे तुझे कॊई लिखता है

ओलेते काव्य

2009-02-05T23:55:00.001+05:30

सांगु तुला?
गुज मनाचं
तुझ्या माझ्या
एकपणाचं

गोऱ्या स्वप्नांची
निळी ओढणी
तुझ्या रुपाने
अवाक पापणी

तुझ्या भेटीचे
मृद्गंधी क्षण
मनी जपलेले
सोनसळी कण

ओलेते काव्य
झरतं प्रेम
शब्द संपुनही
उरतं प्रेम

सावल्या

2009-01-15T15:44:00.000+05:30

सावल्या असतात, आठवणींच्या
कितीही हाकललं तरी जात नाहीत..
लोचट असतात अगदी ..
पिंडाभोवती पिंगा घालणाऱ्या
कावळ्यांसारख्या...
मला काय वाटतं ..
त्या सावल्यांचेच कावळे होत असावेत बहुतेक ...
मेल्यावरही घोटाळणाऱ्या सावल्या ...

नम शबनम

2008-12-28T10:09:00.001+05:30

एक पल नम होगा, अगले पल शबनम
एक लफ़्ज गम होगा, लौटेगी हंसी मद्धम

कभी खरोंच लगेगी,कभी प्यार का मरहम
बाहों मे सिमट जाएगा आंसूओ का वहम

तुझसे ही जिंदगी है,सांसों मे है तू हरदम
सच है, झूठ है, ख्याल है, विश्वास है
तू है हर पल ऋतू बदलता हुआ मौसम..

शब्दांपारची तू ...

2008-12-27T18:05:00.000+05:30

सतत सहज मनात तू
आठवांच्या रानात तू
स्वतःहून जास्त जपलेल्या
पिंपळपानात तू

खोडकर आभास तू
लहरी मनाची आरास तू
उगाचच वाटणारा
आत्मविश्चास तू

स्वप्नांची पालवी तू
आकाशाची दिशा नवी तू
अवखळ निरागस
पण मनस्वी तू

शब्दा शब्दात तू
अर्था अर्थात तू
मी माझा न उरलो
मम स्वार्थातही तू

रफ़ू-ए-दिल

2008-12-19T15:11:00.000+05:30

कितना भी करूं दिल पे काबू नही होता
खुद के सिवा किसीसे गुफ़्तगू नही होता

अनसुने अनदेखे जख्म काफ़ी है छुपे हुए
आखों से बहनेवाला क्या लहू नही होता?

किस किस कोने मे सिलवाउं दिल को
वो दर्जी तो कहता है अब रफ़ू नही होता

जलती बुझती आंखों मे है ख्वाबों के दिये
रोशन करे उन्हे,ऐसा कॊई जादू नही होता

मौत से ख्वामख्वाह डरते रहते है सब लोग
अकेली जिंदगी से बडा कोई उदू नही होता

(उदू - enemy )

न जाने कैसे गम ढलते जाते है शब्दोंमे
मै भी कहां शायर होता गर तू नही होता

तू जो यहां नही..

2008-12-06T12:27:00.000+05:30

कलम को चाहिये दर्द की स्याही ..
अब न कोई कमी, तू जो यहां नही..

यादों की पुरवाई लौट आयी थी सुबह
खुशबू भी बदल गयी है तेरी ही तरह
साहिल पे टहलता मै ही मेरा हमराही
कलम को ....

हसके बात करता है मुझसे मेरा माझी
बोला अब कैसी दुश्मनी क्या नाराजी ..
अटूट साथ है, चलती रहेगी आवाजाही
कलम को ....

समंदर भी मेरे मन जैसा फ़ैला हुआ
हर किनारा है मरहम से सिला हुआ
सपनो की रेत धोने लहरें आई मनचाही...

कलम को चाहिये दर्द की स्याही ..
अब न कोई कमी, तू जो यहां नही..

थोडा खुदसे बात करो

2008-11-24T14:36:00.000+05:30

थोडा खुदसे बात करो, दिल खिल जाता है
अकेलापन दोस्त की तरह घुलमिल जाता है

दिल ही दिल मे इतना रोए है अब तक
छलकता आंसू आंखो मे ही सिल जाता है

पता नही कौनसे आसमां की आस है ये
तेरे ही सपनो के कोहरे मे ये दिल जाता है

तुने कोई आशा दिखाई भी तो न थी कभी
जाने क्यूं फ़िर निराशा से मन छिल जाता है

कितनी दफ़ा सोचा है, तुझपे कुछ न लिखू
लब्जों के कतरे कतरे मे तूही मिल जाता है

पहिली भेट

2008-11-21T20:46:00.000+05:30

तुझे आज भेटणे
अन माझे बस्स
अनिमिष पाहणे..

तू सहजच बोलणे
अन मा कवीला
शब्दच न सुचणे

तू कोवळेसे हसणे
माझे अचूकपणे
सर्व मोती झेलणे

घड्याळात पाहणे
मनात नसूनही
निरोप चाचपणे

पहिल्या भेटीचा
उत्साह आवरणे
पुन्हा भेटायचे
स्वप्न पालवणे

कधी कधी काहीही वाटतं

2008-11-13T01:18:00.000+05:30

कधी कधी काहीही वाटतं

आकाशाला न्याहाळावं वाटतं
जमिनीला कुरवाळावं वाटतं
सुरांमधे विरघळावं वाटतं
शब्दांवाटॆ ओघळावं वाटतं

मनापासून प्रेम करणारी
तिजवर उगा रुसावं वाटतं
तिला कावरंबावरं पाहून
जवळ घेउन बसावं वाटतं

स्वतःशीच बोलता बोलता
गावभर एकटंच हिंडावं वाटतं
गप्पांचा अड्डा जमवून
पत्त्यांचा डाव मांडावं वाटतं

ह्रुषिकेश मुखर्जींच्या अमर
आनंद सारखं जगावं वाटतं
हसता हसता रडवणाऱ्या
आठवणी देउन मरावं वाटतं

मन कधी

2008-11-07T17:46:00.000+05:30

मन कधी
विचारांची सावली
स्वप्नांची माउली
ओळखिची चाहूल
प्रत्येकच पाउली

मन कधी
अधांतरी अस्तित्व
अपरिचित स्वत्व
मकरंदी शत्रुत्व
तिरस्कृत मित्रत्व

मन कधी
शून्यातली नजर
थबकलेलं शहर
काळाच्या हातून
निसटणारा प्रहर

मन कधी
निळंशार आकाश
बरसता सारांश
मायेनी बांधलेला
जमिनीचा पाश

तुझी आठवण

2008-11-05T14:24:00.000+05:30

तुझी आठवण
प्रश्नांची पाखरण
हव्याशा उत्तरांची
देवाला आळवण

तुझी आठवण
विचारांची पतंग
अस्मानी शोधते
इंद्रधनुषी रंग

तुझी आठवण
सुरेल साठवण
मनाच्या दारावर
फ़डफ़डते तोरण

तुझी आठवण
अनिर्बंध ध्यास
धडधडते छातीत
कधी रोखते श्वास

चकोर

2008-10-26T20:21:00.001+05:30

चारों ओर
तेरा शोर
मन भागा
तेरी ओर

आज उगी
गोरी भोर
छुपा चांद
चित चोर

खिंचे मुझे
निली डोर
राह देखूं
मै चकोर

रेशमओळी

2008-10-25T10:29:00.000+05:30

इतकी सवय झालीय तुझी
थोडा वेळ ही रहावत नाही
मनाला दचकवल्याशिवाय
आठवणींना रहावत नाही

फ़क्त तुझ्याच विचारांचं
अख्ख्या मनात सारवण गं
विसरावं म्हंटलं तरीही
हट्टी तुझी आठवण गं

कोवळ्या सकाळी सुचल्या
तुझ्यामुळे रेशमओळी
काय जाणे का वाहते आहे
मंजुळ मृदुल हवा भोळी

स्वप्नं

2008-10-21T00:19:00.000+05:30

निळ्याशार नदीत
स्वप्नं तरंगती
लपाछपी खेळती
ढगांच्या संगती

उलगडती धुकं
क्षितिज साकारती
उंच नभातूनी
मनाला हाकारती

हसती उन्हासम
अंधाराला टोकती
मुक्या आसवांना
मेघांतच रोखती

अनोखी नवरंगी
उत्फ़ुल्ल चमकती
पूर्णत्वाची आशा
मनात ठसवती ..

दिल ढूंढता है , फ़िर वही होस्टेल के रात दिन

2008-10-07T17:14:00.001+05:30

गुलजारांची एक अतिशय सुंदर रचना , दिल ढूंढता है .. फ़िर वही फ़ुरसत के रात दिन .. होस्टेल चे काही क्षण त्या शब्दांमधे गुंफ़ण्याचा एक प्रयत्न .... त्यांनाच हे विडंबन(?) अर्पण ... ...

दिल ढूंढता है , फ़िर वही होस्टेल के रात दिन
बैठे रहे आलस-ए-बहाना किए हुए

मेस की सर्द रोटी और कच्चे चावल लेकर
गले पे सिंचकर भरे पानी के ग्लास को
निकल पडे मेसवाले को गाली देते हुए

या एक्झाम्स की रात जो नाईट मारना चले
ठंडी उदास बूक्स को रटे देर तक
यारों के संग पढते रहे रूम पर पडे हुए

शर्मिली सर्दियों मे, किसी भी कॉर्नर पर
बातों मे गुंजती हुई खामोशियां सुने
आंखों मे दो चमकीले से सपने लिए हुए

-- अभिजित ...

विचित्र कविता - ५

2008-10-05T08:47:00.000+05:30

पाणी पाणी ..
कुणीतरी कण्हत होतं
रस्त्याच्या कडेला
काहीतरी होतं ..
पटकन बिसलेरी घेतली..
आणि गेलो घेउन ...

तिथे पाहतो काय ..
ते कुणाचं तरी मन होतं..
उध्वस्त झालं होतं
तरी म्हणत होतं ..
हे दे .. ते दे ..
आणि आणि .........

दुआ

2008-10-03T16:20:00.000+05:30

माना के तुझमे पहलेसे जजबात न सही
किसीसे उल्फ़त,मुझसे मुहब्बत न सही

पिछा करता रहता है यादों का काफ़िला
भागते रहो,हर तरफ़ वही रास्ता मिला
रुका रहूंगा उस एक नये मोड पे हमेशा
कुछ दिनो बाद तुझे मेरी जरूरत न सही
किसीसे उल्फ़त,मुझसे मुहब्बत न सही..

हल्के कोहरे सा घिरा रहता है अतीत
दो कदम चल,मिलेगी सुनहरीसी प्रीत
किसी और के लिए तो खुद को सजा तू
महरूम मुझ मे शायद वो बात न सही
किसीसे उल्फ़त,मुझसे मुहब्बत न सही..

करवटें पूछेंगी गर मेरा पता तुमसे कभी
याद तो रहेंगी ना,चंद बातें जो कही कभी
तेरे मुस्कुराने की ही दुआ मैने मांगी है
हसते हसते फ़िर मै तुझे याद न सही ..

विचित्र कविता - ४

2008-09-28T12:14:00.000+05:30

हातातून सटकलं काहीतरी
मी वेगात गाडीवर ..
तिच्या विचारांच्या ओघात ...

खण्णकन आवाज आला
कळलंच नाही काय झालं
काच तुटून पडली होती ..
विखरल्या गेली होती ..

आरश्याकडॆ पाहिलं मी
पण तो तर जागेवरच ..
काय पडलं मग ते ...
बहुतेक बहुतेक ..
मनातलं स्वप्नं निखळलं होतं..
नकळत अलगद ..
उचकटल्या गेलं होतं ..
मारली तरी पुढली मजल ..
दिलं ते तसंच सोडून ..

परत येताना थांबलो ..
तुकड्यांमधे नशिब शोधत..
ते स्वप्न परत जुळवत बसलो ..

स्वप्न म्हणजे..

2008-09-25T14:03:00.000+05:30

स्वप्न म्हणजे..
मुठीत धरलेले पाणी
नभांत उरलेली गाणी
कितीदा संपली तरी
नव्याने चालणारी कहाणी

स्वप्न म्हणजे..
धुकं ल्यायली चांदरात
अल्लड गवताची पात
मनाच्या देव्हाऱ्यामधे
सांजेला तेवणारी वात

स्वप्न म्हणजे..
आशेचं उंच अस्मान
कधी निराशेचं गर्द रान
वास्तवाला शह देऊन
अथांग हरपलेले भान

Resurrection

2008-09-23T11:46:00.000+05:30

भान हरवून भावनांचा पाठलाग केला
शब्दात त्यांच्याशी जरा खेळू म्हणतो
आयुष्य सावरायचे प्रयत्न खूप झाले
आता पसाऱ्यातच जरा लोळू म्हणतो

खूप स्वप्नं होती, अगदी आकाशभर
पंखांना जरा आराम करू द्यावे म्हणतो
घट्ट धरली मूठ सोडून टाकली आज
नसत्या स्वप्नांना का अडवावे म्हणतो

रडत नाही, हसत लिहितोय रे सगळे
आसवांना मोठ्ठी सुट्टी द्यावी म्हणतो
तुमच्यासारखे मित्र लाभलेत ना मला
जगायची जुनी चव परत घ्यावी म्हणतो ..

तू म्हणजे ..

2008-09-16T15:31:00.000+05:30

तू म्हणजे ..
स्वच्छंदी रान व्हावे
सत्याचे भान व्हावे
कधी संयमी, कधी
अवखळ सान व्हावे

तू म्हणजे ..
आयुष्याचा श्वास व्हावे
जगण्याची आस व्हावे
जगाशी लढायचा
आत्मविश्वास व्हावे

तू म्हणजे ..
मनाचा ध्यास व्हावे
विचारांचा प्रास व्हावे
प्रत्येक कवितेतला
जिवंत भास व्हावे

विचित्र कविता - ३

2008-09-13T12:51:00.000+05:30

स्वप्नं असतात सगळी ..
मनातली
प्रत्यक्षातली
अनुभवातली
अनवधानातली ...

सत्याचा एक चटका ..
अन मग उरतो ..
धगधगणारा भूतकाळ ...

त्याला शमवायला लागतो..
निर्मळसा
अढळसा
कोवळासा
सुंदर सावळासा ..
एक पाउस नवा ..
मृदू असा गारवा..

विचित्र कविता - २

2008-09-08T00:31:00.000+05:30

आशेचा कहर
नैराश्याचा बहर
स्वप्नांचं जहर
कधी रे फ़िरेल
काळाची लहर

आठवणींची रास
खिदळणारे भास
सजतेय मनाची
उद्विग्न आरास

विचित्र भावना
विचित्र हे शब्द
कधी मावळतील
दिवस हे संदिग्ध

सांजकविता - ६

2008-09-07T10:34:00.000+05:30

सतत भास होतो
तू माझी असल्याचा
सुगंध दरवळतो
मनात वावरल्याचा

गूढ संधिप्रकाशात
विहरणारे विचार
तुला आठवून चाले
स्वप्नांचा स्वैराचार

शून्यात दृष्टी लावून
न्याहाळतो आकाश
तुझ्या चांदणीत गं
सामावतो सारांश

काय लिहू, काय सांगू
इतकेच म्हणतो ..
प्रत्येक क्षणात तू
अविरत मनात तू
मुक्त आनंदात तू
चंद्रकलेसम बहरता
स्वप्नपारिजात तू

विचित्र कविता - १

2008-09-02T15:02:00.000+05:30

आयुष्याचं गणित ..
सोप्पं सरळ वाटणारं ..
भर भर सुटतं ..
शेवटच्या पायरीपर्यंत..
कसं काय अचानक
धस्सकन ठेचकाळतं..
शेवटचं पाउल
जागीच साकळतं ..
तो पेपर तसाच राहतो ..
अपूर्ण, असंबद्ध ..
शेवटपर्यंत ...
..
कुणीतरी उत्तर सांगेपर्यंत ..

सांजकविता - ५

2008-08-27T17:38:00.000+05:30

तू भेटावे, बोलावे, ऐकवावे मनोगीत
स्फ़ुंदत पापण्यांतून वाहे खोटेसे स्मित

आत दडलेल्या आठवणी का बोलल्या
अगतिक मनाला का बरे त्या हसल्या

बरसलीस तू , शांत, मोकळी जाहलीस
माझ्या मनावर दवबिंदू होऊन साठलीस

संधिकाली, शांत वेळी, उलगडे तव मन
जागे माझ्या हृदयात अनोळखी स्पंदन

सांजकविता - ४

2008-08-19T22:28:00.000+05:30

आठवणींचा समुद्र
मन तरंगती होडी
हेलकावे आसवांचे
हुंदका काढतो खोडी

एक किनारा भक्कम
परतवी हल्ले सगळे
दुसरा कोवळा जरा
साहतो क्षण सोवळे

या अनामिक संध्येला
आकाश भेगाळलंय
आठवणींना सांधत
सबंध मावळलंय

तुझी जमीन पर्वणी
साकळलेल्या मनाला
तुज भेटून उरेल
आयुष्य आचमनाला

सतेज तारा

2008-08-18T15:39:00.001+05:30

देवाचं देवपण
नांदतंय आकाशात
साजरं माणूसपण
अनोळखी नकाशात

गवसला वाटसरू
सालंकृत रस्त्यावर
चोरून नेलं देवानं
स्वतःच्या खांद्यावर

कुठे गेला ,काय झालं
सवाल सर्वां पडला
सतेज तारा तो,हळूच
ढगाच्या आत दडला

माझ्या मामांना आज जाऊन ३ दिवस झाले .. त्यांना ही कविता भावार्पण ..

मैत्रीचे आनंदकाव्य

2008-08-03T13:45:00.000+05:30

आसमंतीचे अणू रेणू
गुणगुणती मैत्र अपुले
असेच सुस्वर निनादावे
जे नाते प्राणांपार जपले

कुठे कशी मैत्री जमली
खरंच मला नाही कळले
सहज सोबत वाहताना
दोन मनांचे झरे जुळले

सगळी आगळी गुपितं
एकमेकांना सांगितली
सुख दुःखाची चढाओढ
दोघांनी सोबत बघितली

काय लिहावे, काय नको
अनंत शब्द बघ सुचले
तू ना मी , या मैत्रीनेच
आनंदकाव्य बघ रचले

बडा खुशनसीब लगता ये साल है

2008-07-29T15:17:00.001+05:30

मै ऐसा क्यूं हूं , अच्छा सवाल है
हर जवाब एक नया ही बवाल है

हाल-ए-दिल बताया नही जाता
हसती आंखों मे छुपा मलाल है

दिन और रात, वोही मेरे साथ है
आते हुए सवरे का वो खयाल है

तुम्हारे लिए हसती ये कलम है
पढके तुम्हारा मुस्कुराना कमाल है

आखों मे सुखा पडा है इस बार
बडा खुशनसीब लगता ये साल है

untitled ..

2008-07-26T23:47:00.001+05:30

आसमां ने पुकारा था
मै भी यूं ही चल दिया
जमीं ने हाथ थामा था
टूटा कंगन चूभ गया

वक्त भी उस निशानी से
जख्म सहलाता गया
चांद साथ ले घुमता हूं
दर्द थोडा ठंडा पड गया

कभी कभी अदिती .. अनुवाद प्रयत्न ..

2008-07-26T23:46:00.000+05:30

कधी कधी अदिती,जगताना कुणी आपलं वाटतं
कधी कधी अदिती,तो गेल्यावर एक ते स्वप्न वाटतं
अशात कुणी कसे रोखावे आसवांचे झोके
अन कसे कुणी म्हणावे , Everythings gonna be ok ..

कधी कधी वाटतं, जगण्यात नाही उरली काहीच मजा
कधी कधी वाटतं, दिवसातला प्रत्येक क्षण एक सजा
अशा हदयात कसे पडावे हास्याचे ठोके
अन कसे कुणी म्हणावे , Everythings gonna be ok ..

करतात बघ तुजवर किती प्रेम सगळे
रडतो आम्हीही जर तुझे आसू वाहिले
गाणं येत नाही तरी आम्ही गाऊन पाहिले
अदिती , मानलं जग कधी अंधारलेलं वाटतं
पण रात्रीनंतरच नाही का हे आभाळ उजाडतं

कधी कधी अदिती,जगताना कुणी आपलं वाटतं
कधी कधी अदिती,तो गेल्यावर एक ते स्वप्न वाटतं
अदिती , हस ना हस ना हस ना हस ना हस ना तू अता
नाही तर बन ना थोडी थोडी थोडी थोडी थोडीश्शी स्मिता

तू खुश आहेस तर बघ जग सुंदर दिसतं
सूर्य ढगातून येउन जगात जगणं पसरवतो
ऐक बेभान वारा तुला येउन काय सांगतो
की अदिती, दूर गेलेले परत एकदा भेटतात
अदिती तू बघ , ही फ़ुलं नक्की परत फ़ुलतात

कधी कधी अदिती,जगताना कुणी आपलं वाटतं
कधी कधी अदिती,तो गेल्यावर एक ते स्वप्न वाटतं
अदिती , हस ना हस ना हस ना हस ना हस ना तू अता
नाही तर बन ना थोडी थोडी थोडी थोडी थोडीश्शी स्मिता

सांजकविता - ३

2008-07-20T21:33:00.000+05:30

आज सांज झुरते आहे
एकलीच सरते आहे
रितं रितं आकाश,पण..
मनात ती उरते आहे

क्षितिजाचे रक्तिम कुंकू
तिचं मळवटच जणू
नवरंगी स्वप्नं लेवते
मुक्तछंदी सांजच जणू

पापण्यांत स्वप्नलाटा
कड किंचित ओलावते
आकाशाला पुसून डोळे
मन अलगद सैलावते ... [:)]

पण एकदा रडायचंय.. - in reply to kavyanjali thread

2008-07-16T18:58:00.001+05:30

असं वाटतं तुझ्या कुशीत शिरून
मनमोकळं रडावं , पाझरावं..
हुंदक्यांचा ढग घेऊन यावं अन
तु्झ्या ओटीत पूर्ण रितं व्हावं..

पण तुझी जमीन दिसली की
माझं आभाळ बरसतच नाही ..
मनात तुझं हसू झिरपतं
माझंही स्मित आवरतच नाही ...

पण एकदा रडायचंय..
तुझा हात केसात फ़िरवून घ्यायचाय
नंतर कधी आलंच रडू तर
आसवं थोपवण्याचा धीर घ्यायचाय ...

निःशब्द मी तुझ्याकाठी

2008-07-13T13:02:00.001+05:30

शब्द माझे तुझ्यासाठी
निःशब्द मी तुझ्याकाठी

किनारा शोधायचाय
कुणाचा ते माहित नाही
एक जमीन दृष्टिपथात
बहुधा ती शापित नाही
तेवढंच , तेवढंच
एक सांत्वन मनासाठी ...

स्वप्नं शेवटी काचेचीच
एखाद दुसरं तुटायचंच
तुझं माझं काय त्यात
नुकसान थोडं व्हायचंच
विसरावं अन हसावं
हा न तो, स्वतःचसाठी ..

कडू गोड , खारट तुरट
शब्द असेही तसेही ..
सगळे तुझ्याचसाठी
लिहिलेत तुझ्याच
आयुष्याच्या चवीसाठी..
लिहिलेत फ़क्त , कारण
निःशब्द मी तुझ्याकाठी ..

स्वप्नांशी बोलणारी तू.. - raahoolda's thread...

2008-07-12T09:52:00.003+05:30

स्वप्नांशी बोलणारी तू..
स्वप्नांत बावरणारी तू
स्वप्नं माळणारी तू
स्वप्नं सावरणारी तू

स्वप्नं पालवणारी तू
स्वप्नं भासवणारी तू
स्वप्नं जागवणारी तू
स्वप्नं आवरणारीही तू

स्वप्नं जुळवणारा मी
स्वप्नं सांधणारा मी
स्वप्नापार गेलो की
स्वप्नं तोडणारा मी

#2

स्वप्नांच्या पारंब्या
खुप ताणू नयेत
झोका घ्यावा पण
हात सोडू नयेत

दिलाच तर द्यावा
आधार मनापासून
ओठातून नको, दे
श्वासांच्या मुळापासून

उंच उडत गेल्यावर
दम लागायला नको
हसत सुरु जो प्रवास
स्मित थकायला नको

स्वप्नांची परिक्षा दे
पेपर पूर्ण सोडवायला
तयारीच नसेल त्याची
शून्य नको मिरवायला

#3

मनाच्या आकाशी
स्वप्नांचं चांदणं
एखादीच अवस
परत अथांग
निळसर नांदणं..

उगवेल अजुनी
नवा एक तारा
मोहवेल तुज
हसशील तू ही
काढून टाकशील
पापणीतला हा
बेचव कचरा ..

#4

रात्र आली , रात्र गेली
स्वप्नं मात्र खोळंबली
ह्या कप्प्यात, त्या कोपर्‍यात
मनाच्या भन्नाट पसार्‍यात
सगळीकडे जाऊन दडली
अन माझीच खोडी काढली..
हाकलून दिलं सगळ्यांना
तरी परत आली ...
आता मात्र कोंडून टाकली..
बंद बंद .. बस्स..

आज ती खोली उघडली
डोळे विस्फ़ारून बघत
परत येऊन बिलगली ..
स्वप्नंच होती .. बहुतेक ...

सांजकविता - २

2008-07-10T13:50:00.000+05:30

एक शांत संध्याकाळ
कणखर किनाऱ्याचा
अवचित तो प्रवाळ ..

सूर्यबिंब रक्ताळलेलं
उगा त्यात भासतं
दुःख साकळलेलं

बेभान लाटा बेफ़ाम
स्थिर उभा मी इथे
शरीर धडधडीत, पण
पोखरलं फ़क्त मन इथे ..

जगाल कसं..

2008-07-02T13:58:00.000+05:30

जगाल कसं , जगाल कसं
जगाला धरून हाणाल असं
ऎकावं तर एकूण एकाचं
करावं, पहातच रहाल असं
जगाल कसं..

एका पाठोपाठ एक परिक्षा
एखादं बक्षीस, अनंत शिक्षा
सगळे वार झेलूनही उभे रहा
मारेकऱ्याला लाजवाल असं
जगाल कसं ...

धडपडलात कधी,सावरून घ्या
वाट कुणाची? स्वतः आवरून घ्या
एकटेच व्हा भक्कम खंबीर
दुसऱ्याना आधार व्हाल असं
जगाल कसं ...

माणसं जोडत चला वाटेने
मग वाट कधी चुकणार नाही
इंधन पुरेपूर असू द्या प्रेमाचं
शेवटपर्यंत सोबत रहाल असं
जगाल कसं ...

माज नको उगा कशाचा
अभिमान जरूर सत्याचा
थोडेसे नम्र असावे नक्कीच
पुढला आदराने नमेल असं
जगाल कसं ...

हारजीत चालूच असते इथे
गाडी जिंकूनच थांबते इथे
कारणं नकोत अभिजितला
निघा आता,युद्धाला जाल असं..

जगाल कसं , जगाल कसं
जगाला धरून हाणाल असं.......

सांजकविता - १

2008-07-01T17:13:00.000+05:30

आज तू आलीस
सहज आत शिरलीस
'हाय' केलंस हसरं
खळखळतं जिवंत असं..
काय गप्पा रंगल्या
कुठल्याशा विषयात दंगल्या..
मग एकदम कुठुन तरी
सांजझुळुका किणकिणल्या..

"आता येते" म्हणलीस
तुला बाय करण्यात
तुझ्या वळत्या नजरेत
श्वास अडकून गेला..
अन मुठीत अडकलेला
काळ सुटून गेला ..

तुझा हट्ट

2008-06-29T14:02:00.000+05:30

तू मला मा्गावं काहीतरी
मी जिवाचं मग रान करावं
हौस पुरी झाली एकदा की
तू खुदकन गोडसं हसावं

परत तुझा नवीन हट्ट
मी तो अलगद पुरवण्याचा
स्मितभर हसतो अता मी
उगा प्रयत्न करतो नभांतून
शेवटचा टाटा करण्याचा...

इक रिश्ता

2008-06-28T22:31:00.000+05:30

कुछ ऐसा इक रिश्ता उनसे जोडना चाहता हूं
हल्की दरार भी न हो , ऎसा जुडना चाहता हूं

ओंस की बूंदे आंखों मे छाई है थोडी थोडी
कुछ नमी उन सांसों मे भी पिरोना चाहता हूं

उन्हें भुलाने की बहुत कोशिश की इन दिनों
कैसे वो समझ जाते है मै उन्हे बुलाना चाहता हूं

मेरे समंदर को किनारों की कमी न थी कभी
उस एक को ही क्यूं बार बार टकराना चाहता हूं

आसमां मे उडने का शौक मुझे बहुत ज्यादा है
मेरी जमीं के आशिकों को क्यूं छोडना चाहता हूं

उन्हें कहने की कुछ हिम्मत नही होती अब भी
उनके हसने में सांवरे अल्फ़ाज ढूंढना चाहता हूं

सुन ले ऎ जिंदगी

2008-06-25T19:49:00.000+05:30

सुन ले ऎ जिंदगी, तू मुझे यूंही डरा नही सकती
आखिर तक खेलूंगा मै, ऎसे ही हरा नही सकती

ख्वाब ही ख्वाब चुने थे मैने इस पूरी राह भर
पूरे किए बिना तू मुझे मुझसे चुरा नही सकती

तुझसे मिठेसे मरासिम कभी न जुड सके
तिखी यारी निभाके तू यूं मुस्कुरा नही सकती

कहने दे मुझे जो भी दिल मे छुपा रखा है
बिन कुछ बोले तू मुझे झूठा ठहरा नही सकती

लिखता रहूंगा आखरी सांस रहेगी जब तक
घुटके जीने का जुर्म तू मुझसे करा नही सकती

In response to deepa's poem ...

2008-06-22T13:28:00.000+05:30

इस घर को सजाऊं किस किस तरह
अपनासा लगने लगे, फ़िर जा सको तो जाइयेगा

हवाओं का रुख यूं ना मोड सकोगे तुम
मेरे साथ जरा बहो, फ़िर जा सको तो जाइयेगा

साहिल पे लहरे भी है , ढलता सूरज भी
मुझमे पैर भिगो लो, फ़िर जा सको तो जाइयेगा

तुम्हारी मेरी डगर शायद अलग अलग हो
किसी मोड पे मिलेंगे, फ़िर जा सको तो जाइयेगा

अल्फ़ाजों के खेल मुझको शायद नही आते
आखों से रोक लू, फ़िर जा सको तो जाइयेगा

मंद जळती लेखणी

2008-06-20T14:33:00.000+05:30

स्वप्नं, स्वप्नं राहिलेली बरी
नाहीतर डोळ्यांना बोचतात
पापण्यातच दडलेली बरी
नाहीतर आसवांतून तरळतात

आकाशात उडू नये म्हणे उंच
कधी एकदम पडायला होतं
हसत रहावं म्हणे खुप खुप
कधी एकदम रडायला होतं

प्रेम करून पहावं नक्कीच
ते जाताना किंमत कळते
एकटं राहून पहावं नक्कीच
जीवलगांची किंमत कळते

कितीही काहीही वाटलं तरी
फ़ार असं लिहू नये म्हणतात
मंद मंद जळत रहाते लेखणी
लोकं वा वा करून सटकतात

कोहरा

2008-06-19T11:50:00.000+05:30

जिंदगी मे दांव पर लगे, रोज नये मोहरे हैं
कभी खुला आसमां, कभी हर तरफ़ कोहरें हैं

खुशी मिली थी , उसके साथ चल न सका
इतनी पास थी , हाथ पकड चल न सका
अब बस गुमनाम साहिल पे टकराती लहरें हैं
..

आईना देखकर पूछा , क्या यहीं हूं मै
बस यही सोचता रहा , क्या सही हूं मै
आनेवाले सभी लम्होंके, अजनबी से चेहरे हैं
..

थोडा सयाना, थोडा दिवाना , बच्चे सा दिल
थोडा बेगाना, थोडा झूठा, थोडा सच्चे सा दिल
कोई गलती ना करे , इसलिए लगाए थोडे पहरें है
...

कुछ घंटे ...

2008-06-17T11:16:00.000+05:30

कुछ घंटे हुए है तुम्हारी आवाज सुने
क्यूं लगता है सदियां गुजर गई
जीने के लिए आज राशन न मिला
नब्ज जाने कहां आके ठहर गई

यूं लगता है तुम साथ साथ ही हो
रुठे हो , अभी हसोगे , थोडी बात भी हो
पर .. पर..
रतजगे से ख्वाब झटक दिए सब
हंसती हूई यादोंसे आंख भर गई
कुछ घंटे ...

इतना दूर न रहो के कुछ बात न हो
यहां तुम न रहो तो ये कायनात न हो
पर .. पर..
सुबह सुबह शायद तुम मिलो
ख्वाब पलकों मे ये रात भर गई
कुछ घंटे ...

खुबसुरत चोरी

2008-06-09T17:21:00.000+05:30

नकाब उठाईये, जरा पर्दे गिराईये
हसरत है जो आंखोमे, जुबां पे लाईये ..

न होगा हमसे वफ़ा का झूठा सलाम
लौटके जब न हो जाना , तब ही आईये ...

तमन्ना है तुम्हे छुपा के रखु कही
खुद ही आकर इन पलकोंको सजाईये...

दुनियाकी क्यू बिनवजह फ़िक्र है तुम्हे
ये खुबसुरत चोरी सामने से कर जाईये ..

--- अभिजित ...

आज कल ख्वाब भी नये है

2008-06-04T18:36:00.000+05:30

आज कल ख्वाब भी नये है
किसी ने अभी अभी बोये है
क्यू जगा रहे हो हमे यारों
कुछ चंद पल ही तो सोये है

पलकोंके आसपास कहीं
एक जगह वो खास कहीं
वहीं छुपे कुछ हमसाये है....
आज कल...

आकाश जितना ऊंचा ख्वाब
जमींसे है उम्दा सिंचा ख्वाब
खुशी से बादल भी रोये है...
आज कल...

धुंधला सा कोहरा हल्का सा
बूंद बूंद सपना छल्का सा
रोज इसी मोड पे खोए है...
आज कल...

--- अभिजित गलगलीकर ..... ४-६-०८ .....

आपकी यादें

2008-05-28T00:48:00.001+05:30

चलता रहता हूं इस साहिल पे
आपकी यादें लहरें बनकर मिलती है
देखता रहता हूं उस फ़लक को
जहां आप चांदनी बनकर मिलती है

यादें तो बन चुकी है साया मेरा
धीरे से पिछे पिछे चलती है
मुडके देखूं तो कोई नही रहता
यूंही मुझे तरसाती रहती है

इस गीली सी रेत पर मै खडा
पांव के निचे से वो सरकती हुई
विश्वास है मेरे ही बनोगे तुम
फ़िर भी लगता है जाँ छुटती हुई ..

सुरमई साद..

2008-05-18T01:23:00.000+05:30

सुरमई साद , नवीन क्षणांची
कोवळी उब, उगवत्या किरणांची

मुक्त रंग उधळत दिवस उमलला
चिंब भिजत नखशिखांत सजला
मंगल वर्षा होतेय स्वप्नसुमनांची
सुरमई ...

सावळी सांज लाजत सावरत येते
अवखळ अल्लड,धुंद बावरत येते
ऎकवते आठवण निर्मळ कवनांची
सुरमई ...

हळवी रात्र जागवी अलवार स्वप्नं
पळभर न चैन, उधळी स्मृतीरत्नं
सांगते गोष्ट दोन हळूवार मनांची
सुरमई ...

निःशब्द कविता

2008-05-13T13:54:00.000+05:30

कोवळी, मनसोवळी तू
अलवार सोनसळी तू

करवंदी , जास्वंदी तू
सुवासिक मृद्गंधी तू

सावनी , अस्मानी तू
सौंदर्य आरस्पानी तू

आशा , अभिलाषा तू
स्वप्नांची परिभाषा तू

माझी निःशब्द कविता तू
ओतप्रोत भाव-सरिता तू

-- अभिजित ... १३-५-०८ ..

तस्वीर बनाता हूं - विडंबन

2008-05-11T22:49:00.000+05:30

एक अजून विडंबन घेऊन हजर बघा .... ...

तस्वीर बनाता हू .. तस्वीर नही बनती .. इक ख्वाबसा देखा है .. ताबीर नही बनती ... तलत मेहमूदचं दैवी गाणं ऍक्चुअली .. त्याची माफ़ी अगोदर... त्याचा स्वभाव थोडा तापट होता म्हणे .. हे खालचं वाचून मला एखाद्या तस्वीरमधे बांधून नदीत फ़ेकलं असतं त्यानी .. ...

असो आपल्यामधे बऱ्याच जणांना शाळेमधे चित्रकला हा अत्यंत गनिमी विषय छळून गेला असेल ... माझी आणि तुमचीही.. ही कहाणी समजा ... ...

दिनभर बनाता हूं तस्वीर नही बनती
छास कभी एकदम पनीर नही बनती

बेदर्द कॅनव्हास का इतना सा है अफ़साना
गाय लगे भैंस , खुदको मैने न पहचाना
इसे और बिगाडने की तदबीर नही बनती

व्हाईटनर लेके मेरी दुनिया मे चले आओ
रोते हुए चित्रों को फ़िरसे थोडा हसा जाओ
मुझसे तो अब ये हालत देखी नही बनती

दिनभर बनाता हूं तस्वीर नही बनती
छास कभी एकदम पनीर नही बनती .....

-- अभिजित रेघोट्यामारे ... ( दिनांक < सद्य वेळ )

तब बात बनी...

2008-05-11T22:11:00.000+05:30

ख्वाबों की सब्जी, तमन्नाओं की चटनी
सच्चाई का तडका लगा, तब बात बनी

ये पल मे खुश रहो, आनेवालेका क्या पता
गम को लाथ मारो, जानेवालेकी क्या खता
रोते रोते फ़ट से हस दिया ,तब बात बनी

इस दिल ने बडा तरसाया, अब क्या कहूं
रुलाया हसाया बहकाया , सब क्या कहूं
खुल्ला आजाद छोड दिया, तब बात बनी

आज कल यूंही चांद का ख्वाब देखता हूं
वो तो सिर्फ़ हसता है, मै भी हस देता हूं
अब सब, रब पे छोड दिया, तब बात बनी

--- अभिजित गलगलीकर .... ११ - ५ - २००८

अशीच ती .. तशीच ती ..

2008-05-07T18:10:00.000+05:30

असेल कधी नसेल कधी
सर्वत्र मला भासेल कधी

उगीच भांडून रुसेल कधी
अल्लड कळीगत हसेल कधी

सहज गप्पा रंगवेल कधी
नकळत अबोला खुलवेल कधी

चालेल कधी नाचेल कधी
चिंब मनात सचैल कधी

मावळत्या मलूल क्षणावर
चांदणी होऊन उगवेल कधी

बनेल कधी खोडेल कधी
स्वप्नांमधे उंच उडेल कधी

चौकटीमधे न मावेल कधी
पाशमुक्तही न राहवेल कधी

अशीच ती , तशीच ती
काही म्हणा खाशीच ती
अगदी बेछूट सुरेल ती
काय जाणे माझी होईल कधी........ ...

---- अभिजित ......... ७-५-२००८

अनिमिष आस...

2008-05-05T09:02:00.000+05:30

मनाला जगायची अनिमिष आस असू दे
या घरात तुझीच देखणी आरास असू दे

तूच मनमंदिरातले चित्पावन निरांजन
या ज्योतीस कधी न लागो कणभर लांछन
शांत तेवणारा,कोवळासा एक श्वास असू दे
...

आयुष्य अजुन काय,तुझेच सुरमयी गीत
प्रत्येक समेवर सुस्वर नांदते अपुली प्रीत
तुजसवे नाचता मंजुळ पदन्यास असू दे
...

शब्दाशब्दातून साकरायचंय मूर्त तुला
अर्थाअर्थातून समजायचंय सार्थ तुला
माझ्या हर कवितेला तुझाच प्रास असू दे
...

--अभिजित -- ४-५-०८

जपानी कविता ..

2008-05-01T13:59:00.000+05:30

हे हे .. नाव वाचून गंडलात ना ... अहो काय झालं की २ महिने टोकियो ला राहण्याची संधी मिळाली ... आणि बरंच सांगून झालं इकडून तिकडून की जपान वर लिहा लिहा .... आळशीपणात ते ढकललं पुढे पुढे ..पण आता आम्हालाच इकडून ढकलून देण्याचा कट रचला जातोय .. त्याना यश मिळायच्या आधी लिहून घ्यावं म्हंटलं ... ... चला तर मग थोडं 'गुण'गान करावं.... जास्त टवाळक्या करू नयेत म्हणे कुणाच्या .. त्यात हे तर आमचे अन्नदाता ... (आम्ही अजूनही भारतीय जेवणच घेतो .. बरेच प्रयत्न झाले आम्हाला जपानीझ खाऊ घालण्याचे .. पण आमच्या(की त्यांच्या) अरसिक चवीमुळे आम्ही ते शिताफ़ीने परतवून लावले .. )

असो . खुप विषयांतर झालं .. चला मग जय निहोन ... हे जपानचे दुसरे नाव .. लाडके म्हणा लागल्यास.. याचा अर्थ म्हणजे उगवता सूर्य .. जपानला उगवत्या सूर्याचा देश म्हणतातच ना .. ..

हे काही शब्द जपानच्या झुंजार वृत्तीला अर्पण ...

देशाविषयी कुठल्या ,काय बरं मी लिहावे
नतमस्त्तक होऊन,आईस या मी पूजावे

थकतील निहोनप्रती तुमच्या बहू कल्पना
अशी नितांत मेहनत अन प्रखर देशभावना

आदर औचित्य वाखाणण्यासारखे इथले
नम्रपण आगळे जाणण्यासारखे इथले

उगवत्या सुर्यासम लढाऊ मनोवृत्ती
मध्यान्हासम चौकस चिकित्सक वृत्ती
संध्येसारखी गोरी नटमोगरी वेशवृत्ती
निशेसारखी सहज चंचल खिलाडूवृत्ती

नेत्रदीपक तंत्रज्ञान सहज सजवती
रुसुबाई निसर्गाला लीलया मनवती

थोडं रोबोटसारखे अतिसुरळीत जीवन
पण यातच दडलंय त्यांच यशसंजीवन

देशाविषयी या अजून काय बरं मी लिहावे
इथल्या वास्तव्याचे हे सुंदर क्षण रोज वेचावे

-- अभिजित - १-५-२००८ ..

एक सवय लागलीय मला..

2008-04-30T11:23:00.000+05:30

एक सवय लागलीय मला..
तुझ्या असण्याची , तरी नसण्याची
तुझ्या बोलण्याची , तुझ्या हसण्याची
एक सवय लागलीय मला...

लिहायचं म्हणून लिहत नाहीये
रुपकं उगाचच चुरगाळत नाहीये
तुला परत परत आठवायची
नकळत त्या ओघात लिहण्याची
एक सवय लागलीय मला...

माहित्ये तू मला वेडा म्हणशील
खुळा नाद चला सोडा म्हणशील
पण ह्या अनामिक नादिष्टपणाची
त्या जादूई स्वरांमधे वाहण्याची
एक सवय लागलीय मला...

असेल कितीक मधे तो दुरावा
हाच उलट सांधणारा एक दुवा
असेच हवे तसे अर्थ काढण्याची
कळूनही सगळे, न उमजण्याची
एक सवय लागलीय मला...

सफ़र ..

2008-04-28T08:19:00.001+05:30

इन सुनसान गलियों मे न जाने क्या अपनासा है
शायद इन मे छुपा कोई धुंधला एक सपनासा है

सांवलीसी मुरत कॊई,आस पास कही
सायें सी लिपटी,सीने के आस पास कही
ये ख्वाब इस शाम मे भी,एक आहना सा है
(आहना -> सुरज की पहली किरणें)

एक वो रंगीन तितली कही उडती दिख गई
छुईमुई यादें , छन से हसकर झलक गई
ये सन्नाटा भी अब लगे, एक हसीं तरानासा है

हर वक्त क्यू उनकी याद गुनगुनाती रहती है
अभी से फ़िर मिलनेकी झंकार सुनाती रहती है
बडा बेसब्र ये सफ़र भी,बेगाना,इक दिवानासा है

अजुन काय व्याकरण मागू..

2008-04-25T09:12:00.001+05:30

समईभर घर
मायेचं साजूक तेल
उत्फ़ुल्ल मनांच्या वाती
अजुन किती प्रकाश मागू...

अनमोल तिचे बोल
काळापार तो काळ
नादमयी तिचा श्वास
अजून कुठलं गाणं मागू...

चार वाक्यांची कविता
प्रोत्साहनाचे अलंकार
कौतुकाची रुपकं
शिकवणुकीची यमकं
खट्याळवृत्ती उत्तरं
अन ह्या निर्मळ प्रेमामुळे
शोभणारी शब्दलक्तरं
अजुन काय व्याकरण मागू...

-- अभिजित -- २५ - ४ - ०८

थोडी तुलाही, थोडी मलाही

2008-04-21T08:13:00.000+05:30

आठवणींची ओलेती सय
थोडी तुलाही, थोडी मलाही
अलवार स्वप्नांची सवय
थोडी तुलाही, थोडी मलाही

कालच्या बोलण्याची आच, ओली अजून
पुढच्या फ़ोनची साद , कोवळी अजून
ऎकवून जाते, स्मितभर
थोडी तुलाही, थोडी मलाही

मनाच्या गुदगुल्या क्षणभर सुखवती
उगा बेचैन होऊन, स्वप्नं जागवती
छळती नुसतं रात्रभर
थोडं तुलाही, थोडं मलाही

सगळीकडे कुजबुज आपल्या दोघांची
आता वाट मुक्त भिजवणाऱ्या मेघांची
परत भेटीची आतुरता
थोडी तुलाही, थोडी मलाही .. ..

-- अभिजित ... २१-४-२००८

शब्दथेंब..

2008-04-15T14:19:00.000+05:30

दोन चार शब्दथेंब
थोडे ओले थोडे उबदार
थोडे कोवळे थोडे कसदार
थोडे गोड थोडेस्से आंबट
थोडे रावजी थोडे बहंभट
थोडे निळे थोडे हिरवे
थोडे गरूड थोडे पारवे
थोडे लहरी थोडे छंदी
थोडे वृत्तीय थोडे स्वच्छंदी
असे तसे ,कसेही असोत
भिजवतील तुम्हांस चिंब चिंब
चेहऱ्यावर उगवेल
सोनेरी चंदेरी अलवार स्मितबिंब
.. ..

धुंधलीसी ख्वाहिश ...

2008-04-08T14:22:00.000+05:30

चाँद जलता रहा, हम जागते रहे
धुंधलीसी ख्वाहिश को निहारते रहे

जब से तुम्हे पलकोंमे छुपाया है
आँखो मे कभी ख्वाब, कभी धुआँ है
सांवलेसे आईनेमे खुद को ढुंढते रहे
...

जब प्यार मिला उसे ना समझ सके
एक खोटे चाँदसा भी ना सज सके
फ़टी जेब मे ख्वाबों के सिक्के टटोलते रहे
...

धुआँ धुआँ सा चारो तरफ़
नम नम सा हर एक हर्फ़
जाने क्यू ऐसेही गम सहलाते रहे
...

चाँद जलता रहा, हम भी जलते गये
धुंधलीसी उस ख्वाहिश मे धुंधलाते गये

नववर्षाच्या आभाळभर शुभेच्छा !!!!

2008-04-06T09:11:00.000+05:30

नवं नवं वर्ष
उमलता हर्ष
चंदेरी स्वप्नांचा होऊ दे
सोनेरी उत्कर्ष

जवळच आहे आकाश
चल हात लावून येऊ
अवघ्या या जगाला
पाउलभर करून येऊ

ढीगभर असोत चिंता
घाल त्याना चुलीत
हर सकाळ या वर्षी
साजरी करू अस्खलीत

नववर्षाच्या आभाळभर शुभेच्छा !!!! ... :-)

--- अभिजित गलगलीकर -- ६-४-२००८

मी .. Recycled ...

2008-04-05T19:38:00.000+05:30

एक ना दोन ..
भाराभार चिंध्या
मनाच्या..अस्तित्वाच्या
त्या बेचव शुचित्वाच्या...

संपलं का सगळं
मेलं पुर्ण की तगलं..

काही असो ..
मला तरी नवीन जन्म मिळणार
रिसायकल झालोय अख्खा मी
तनाने मनाने
सगळ्या परिमाणाने
नव्याने जुन्याने
नवनीत तळ्यासारखा
खुलल्या गळ्यासारखा....

फ़ाटकी झोळी ..

2008-04-02T14:59:00.001+05:30

स्वप्नांचं गाठोडं मनात काय घेउन बसलात
फ़ाटक्या झोळीत सोनं काय घेउन बसलात

आशेच्या लांब पारंब्या स्वप्नांच्या झाडाला
अनंत तृष्णेचा शाप ह्या गोजिऱ्या वडाला
अधांतरी झोक्यांचा छंद काय घेउन बसलात
फ़ाटक्या झोळीत..

मनाच्या लाटांचं प्रतिबिंब पूर्ण आरसाभर
स्वप्नांची वाळू उरते किनाऱ्यावर पसाभर
सोडून जाण्याऱ्या हातांचं काय घेउन बसलात
फ़ाटक्या झोळीत..

हरवल्या क्षणाचा लोभ मोठा ह्या जीवाला
हरवतो परत परत मुद्दाम त्या क्षणाला
जुन्याच घरात काय असे दडुन बसलात
फ़ाटक्या झोळीत..

-- अभिजित गलगलीकर ..

-- २--४-२००८

काश ..

2008-03-21T14:42:00.001+05:30

काश मै उनसे कुछ कभी कह सकू
उनके रास्ते के साथ साथ
इक सयानी झील सा बह सकू
काश ..

रस्तों पर हाथ पकडे चलते रहे
पहचानी राह बनके मिलते रहे
काश मै हमारी एक मंजिल बना सकू
काश ..

सारी सारी रात मै जागता रहू
निंदिया से लुकाछिपी खेलता रहू
काश ये ख्वाब तुमसे कभी बांट सकू
काश ..

दिल से काफ़ी करीब है कुछ रिश्तें
कभी दोस्त,कभी रकीब है कुछ रिश्तें
काश एक दिलकश यारी तुमसे निभा सकू
काश ....

प्रेम म्हणजे नेमकं काय बरं असतं......

2008-03-18T08:11:00.000+05:30

प्रेम म्हणजे नेमकं काय बरं असतं
थोडंसं हळवं ,थोडंसं बावरं असतं

प्रेम म्हणजे चंचल काजळ नव्हे
पापण्यांत दडवलेला सोनुला थेंब असतं
दोन तरल मनांतनं साकारलेलं
एकमेकांच्या डोळ्यातलं प्रतिबिंब असतं

प्रेम म्हणजे आठवणींचे गर्द रान
नकळत सुटावं असं अवचित भान
अंतर्मनाची जणु सुरेल ती तान
अवखळ चांदणं मनातलं ते गोरंपान

प्रेम म्हणजे फ़क्त कविकल्पना नसतं
चारोळीत मावेल अशी वल्गना नसतं
मी तरी अजुन काय काय सांगू
कल्पनातीत, शब्दातीत, विलक्षणा असतं

-- अभिजित गलगलीकर (१८-३-२००८)