तो फ़क्त एक क्षण (sad version)

नमस्कार मित्रानो.... काही दिवसांपुर्वी मी 'तो फ़क्त एक क्षण ' ही एक कविता लिहिली होती... त्याला एक गुलाबी रंग होता.. आनंदाचा आविष्कार होता... काल मी एक कथा वाचली , त्यातून हे त्या कवितेचं वेगळं रुप चितारावसं वाटलं...

तो फ़क्त एक क्षण , ह्रुदय भेदून गेला
जन्मोजन्मीची गाठ, क्षणात तोडून गेला

ती शांत निजली होती चितेवरी
अन तो गार वारा,मज विझवून गेला

सगळ्या आठवणी धोधो कोसळताहेत
आसवांचे मेघ तो पूर्ण आटवून गेला

वाटलं आत्ता मागनं येउन बिलगशील
ऎवजी भेटला काळ,मजवर तो हसून गेला

नियतीशी त्याचं संधान होतं बहुधा
या विज्ञानयुगातही, मज हतबल करून गेला

रे अभिजित, तू शुन्य आहेस रे काळासमोर
म्हणून अश्रू आवर, तो मज समजावून गेला....

तु गेलिस निघून....

तू आयुष्यात आलीस, स्वप्नांचं दार उघडलं
तु गेलिस निघून, मन मात्र स्वप्नातंच अडकलं

तुझ्यासाठी सगळ्या प्रार्थना केल्या
आता वाटतं, मी नास्तिकच बरा नव्हतो का

तू आलिसच का एका झऱ्यासारखी
मी वाळवंटात अतृप्तच बरा नव्हतो का

फ़क्त हसुन तू फ़ुलं उधळायचीस
त्या काट्यांपेक्षा मी निष्पर्ण बरा नव्हतो का

तुझी चूक नाही अन माझीही नाही
आपल्याला भेटवणाऱ्या नशिबाचीही नाही
पण वाटतं, मी एकटाच सुखी नव्हतो का..

जाताना तू जगणं घेउन गेलीस
हं .. मी मेलेलाच बरा नव्हतो का..

मुन्नाभाई...

नमस्कार मित्रानो... संजू बाबाला झालेल्या शिक्षेवरुन ही कविता मला सुचली ...मला जे वाटते ते मी लिहिलं , चू-भू माफ़ असावी.. ..

मुन्नाभाईंचे दिवस फ़िरले
झाले सगळे राज्य खालसा
खरी गांधिगिरी शिकायला
तुरुंगात निघाला जलसा

जनता खूप हळहळली
त्यांची निर्मळ इच्छा तुटली
त्यांची तरी काय चूक हो
चित्रपटातली भुमिका पटली

शस्रं देणाऱ्याला जन्मठेप
अन घेणाऱ्याला काहीच नाही
तेव्हा जो माणुसकी विसरला
माफ़ी मागताना त्याला लाजच नाही

त्याने दीड वर्ष भोगले
निष्पाप पूर्ण जन्म भोगत आहेत
रडेल मुन्ना आणि चार दिवस
ते कधीचे अश्रूच बघत आहेत

म्हणून मुन्नाने ही अग्निपरिक्षा द्यावी
निर्मळ सोने होण्यासाठी शिक्षा घ्यावी
सुप्रीम कोर्ट वाचवेलही सुद्धा
पण त्याने न्यायाचीच दिक्षा घ्यावी
मग नंतरचा मुन्ना खरा निरागस असेल
स्वतःच्या नजरेत निर्दोष असेल...

एक नवीन ओळख...

आयुष्य उजळवणाऱ्या त्या प्रकाशाला ओळखा
तमोवृत्ती सोडून कर्तृत्वाच्या दिवसाला ओळखा

नटश्रेष्ठांच्या क्षणिक पराक्रमावर काय जाता
त्या पडद्यामागच्या खऱ्या माणसाला ओळखा

स्वप्नं पाहायला कोण नाही म्हणतंय
पण झेपेची उंची दाखवणाऱ्या आकाशाला ओळखा

या बहुरुपी दुनियेत अनेक मुखवटे भेटतील
खरं रुप असलेल्या डोळ्यांच्या आरशाला ओळखा

आपण हरतोय म्हणून इतरांवर काय जळता
शुन्यातून जिंकवणाऱ्या प्रयत्नांच्या पावसाला ओळखा

शर्यतीला जिवघेणी हेच विशेषण का लावता
आधी प्रतिस्पर्ध्यात लपलेल्या माणसाला ओळखा

पावसाच्या मनातलं मला काही कळत नाही..

पावसाच्या मनातलं मला काही कळत नाही..
तो बरसतोय अन तिची आठवण काही सरत नाही..

त्याला म्हटलं, टळ की लेका,त्रास का देतोस
तुझी रिमझिम तिची चाहूल काही विसरू देत नाही

तो वाफ़ाळता कप, त्या खिडकीतल्या गप्पा
ते ओलेचिंब भिजणे,डोळ्यांना काही हसू देत नाही

म्हणतो आता जादू बघ, अन हसला गडगडाटी
दारावर टकटक झालं अन पाहतॊ तर ती उभी होती
हसली खुदकन अन ओलेतीच येउन बिलगली
आणि ओढतच मला पावसात घेउन गेली

हं, खरंच पावसाचं मला काही कळत नाही
तो सरलाय आता पण तो क्षण काही सरत नाही