सांजकविता - ४

आठवणींचा समुद्र
मन तरंगती होडी
हेलकावे आसवांचे
हुंदका काढतो खोडी

एक किनारा भक्कम
परतवी हल्ले सगळे
दुसरा कोवळा जरा
साहतो क्षण सोवळे

या अनामिक संध्येला
आकाश भेगाळलंय
आठवणींना सांधत
सबंध मावळलंय

तुझी जमीन पर्वणी
साकळलेल्या मनाला
तुज भेटून उरेल
आयुष्य आचमनाला

सतेज तारा

देवाचं देवपण
नांदतंय आकाशात
साजरं माणूसपण
अनोळखी नकाशात

गवसला वाटसरू
सालंकृत रस्त्यावर
चोरून नेलं देवानं
स्वतःच्या खांद्यावर

कुठे गेला ,काय झालं
सवाल सर्वां पडला
सतेज तारा तो,हळूच
ढगाच्या आत दडला


माझ्या मामांना आज जाऊन ३ दिवस झाले .. त्यांना ही कविता भावार्पण ..

मैत्रीचे आनंदकाव्य

आसमंतीचे अणू रेणू
गुणगुणती मैत्र अपुले
असेच सुस्वर निनादावे
जे नाते प्राणांपार जपले

कुठे कशी मैत्री जमली
खरंच मला नाही कळले
सहज सोबत वाहताना
दोन मनांचे झरे जुळले

सगळी आगळी गुपितं
एकमेकांना सांगितली
सुख दुःखाची चढाओढ
दोघांनी सोबत बघितली

काय लिहावे, काय नको
अनंत शब्द बघ सुचले
तू ना मी , या मैत्रीनेच
आनंदकाव्य बघ रचले

बडा खुशनसीब लगता ये साल है

मै ऐसा क्यूं हूं , अच्छा सवाल है
हर जवाब एक नया ही बवाल है

हाल-ए-दिल बताया नही जाता
हसती आंखों मे छुपा मलाल है

दिन और रात, वोही मेरे साथ है
आते हुए सवरे का वो खयाल है

तुम्हारे लिए हसती ये कलम है
पढके तुम्हारा मुस्कुराना कमाल है

आखों मे सुखा पडा है इस बार
बडा खुशनसीब लगता ये साल है

untitled ..

आसमां ने पुकारा था
मै भी यूं ही चल दिया
जमीं ने हाथ थामा था
टूटा कंगन चूभ गया

वक्त भी उस निशानी से
जख्म सहलाता गया
चांद साथ ले घुमता हूं
दर्द थोडा ठंडा पड गया