अभ्याचे अभंग...

आपणा सर्व मान्यवरा़स
देतो शब्द-मौक्तिक घास
चुकता काही.या पामरास
क्षमा करावी

मी नाही कुणी तपस्वी
नाही मी कुणी मनस्वी
पण तरिही थोडं शैशवी
बोलुन घेतो

मज भेटता छान हसती
पाठ फ़िरता मज कोसती
स्वतःशीच इमानी नसती
काही लोक

काहीना फ़क्त पैसाच सख्खा
हावलोभाचा दास तो पक्का
प्रेमावरही हिशोबाचा बुक्का
सांडला असे

म्हणती आज उपवास
साजुक खिचडीचेच घास
दोन कवळ मात्र भुकेल्यास
कोण देई

सगळेच तसे थोडे स्वार्थी
नसावे दुष्कर्माचे सारथी
जीवनाभ्यासाचे विद्यार्थी
आपण निरंतर

दडलाय अहं मनात
अवघड अशा कोनात
आणणे त्यास न्यूनात
सोपे नाही

बाणवा अंगी अभिमान
मनी प्रभुचे अधिष्ठान
ठेवा परोपकाराची जाण
इतुकेच पुरे...

ती जाताना ...

ती जाताना अवघं आयुष्य विरघळत गेलं
एकटं परतताना मनातनं ते ठिबकत गेलं

नजर मनाची वाटेवरून तुझ्या मुळी हटेना
ओझरत्या तुला ते डोळ्यात पुर्ण लपवत गेलं

काही क्षणांचा नव्हे,आता कायमचा विरह तो
शेवटचं स्माईल ओठांवर कसनुसं तरळत गेलं

जग हे जणू रंगमंच,इथे कधिही खेळ बदलतो
नवं हे कथानक मला फ़क्त प्रेक्षक ठरवत गेलं

अंतिम इच्छा वडिलांची,रुप अजब काळाचं
नको ते वचन, का तुझ्याकडून वदवत गेलं?

नको मागे वळुस सखे, मार्ग अपुला वेगळा
काय करशील जर,
गाठ सोडवताना मन गुंत्यात अडकत गेलं?

गणपती बाप्पा मोरया..

त्रिवार वंदन या श्री गणेशास करतो
निर्मळ, निरागसतेचे वरदान मी मागतो

प्रत्येक शुभारंभी असे विनायकाचे नाम
आशिर्वादे त्याच्या , पूर्ण होई इष्ट काम
नसेल निष्काम , सत्हृदय भक्ती मी करतो..
...त्रिवार वंदन या श्री गणेशास करतो

देव आहे,नाही , वाद थोडा ठेवा बाजूला
निमित्ये या, अहंकार तुझा बघ खिजला
आनंदात या, शरण मी त्यास जातो
...त्रिवार वंदन या श्री गणेशास करतो

मुक्त हसा , खेळा, बागडा या उत्सवात
लीनही व्हा चरणी, दंग नको फक्त नाचात
कृपेने त्याच्या, दहा दिवस स्वर्ग लाभतो
त्या श्री गणेशास त्रिवार वंदन मी करतो
निर्मळ, निरागसतेचे वरदान मी मागतो...

ओवाळणी सांग काय घालु तुला..

सोनियाचा दिवस हा . निर्मळ नात्याचा सोहळा
शब्दातून काय वर्णावे , सुंदर क्षण हा आगळा

रेशमी नाजूक बंधन , निस्वार्थ मायेची ही गुंफ़ण
बंधनातही आनंद या, धाग्याचा या रंगच वेगळा
शब्दातून...

वर्षभर भांडण जरी, दडलंय मनी प्रेम तरी
अबोल स्नेहाला बोलका, करतो सण हा खुळा
शब्दातून...

एक मैत्रिण ती, कधी तर छोटीशी आई पण असते
न्यारंच हे नातं , खरंच ,अनमोल असे ते सकळा
शब्दातून...

आजन्म पाठिशी राहीन, गरज नव्हे बोलण्याची
जन्मच तोकडा जिथे, ओवाळणी सांग काय घालु तुला
शब्दातून...

पहिलं प्रेम....

धुंद पाऊस पाहायला खिडकीत आलो
अन् मनातल्या मनात चिंब भिजलो

न जाणे कुठून एक सुगंधी आठवण स्मरली
मुग्ध कविता होऊन ती समोर अवतरली

कांती तिची तेजस, वाणी ती मधाळ
बोलके ते नयन ,हसने ते लडिवाळ

आनंद गगनाला तोकडं ठरवू लागला
क्षणोक्षणी मनाला माझ्या फसवू लागला

त्या अनोख्या नात्याची आता उब कळली
वाटलं आज खऱ्या प्रेमाची जादू कळली

हळूहळू आप्तजनांशी पहिली भेट घडवली
सगळ्यांच्या मनात ती हळूच दडली

पण नशीब मोठं मजेशीर असतं
आणि सुखाशी त्याचं वैर असतं
ताटातुट झाली दोन भावनांची
एक झालेल्या दोन निष्पाप जिवांची

आता मात्रा तुम्ही कंटाळला आहात
नेहमीचा विषय पाहून झोपाळला आहात
पण ती काल परत भेटली हो.......
अकस्मात ड्रॉवरमधनं अवतरली
पहिली काव्यक्षरं पाहून मन कोण आनंदले
खरंच पहिल्या प्रेमाने माझे स्मरण ठेवले..