Wednesday, January 8, 2014

द्वंद्व

द्वंद्व सुखाशी, उगाच नाही
दुःख उन्हाचे, नभात नाही

विसर पडावा, एवढी तरी,
तुझी नि माझी ओळख नाही

असे जर साथ निलकंठाची
समुद्रमंथन, असाध्य नाही

कितिक आळवू, मेघमल्हार...
नशीब माझे, बरसत नाही

येत जा अशी तू अधून मधून
तेवढाच मी, निःशब्द नाही

-- पादाकुलक वृत्त - (गझल )

अभिजित गलगलीकर
०७-०१-२०१४

Wednesday, January 1, 2014

तिचा अजुनही नकार आहे

तिचा अजुनही नकार आहे
अशी नशिबात बहार आहे

जरा अतर्क्य, निघावा अर्थ

असली कविता , तयार आहे

भेटता यावे तुजला म्हणून

शोधले नवे भुयार आहे

वेळीच तुला सावध करावे

यास्तव करतो प्रचार आहे

थकले जिणे टेकवायला

अंथरलेली पथार आहे

वास्तवास रे घाबरतो 'अभि'

सवे ठेवतो कट्यार आहे

वृत्त - पादाकुलक


-- अभिजित गलगलीकर - ०९-०८-२०१३

Thursday, August 15, 2013

मातृभूमी

मनी जपावी, मातृभूमी
आज स्फ़ुरावी, मातृभूमी.

गौरव शाली, मातृभूमी
कौतुक ल्याली, मातृभूमी

पुराणिकांची, मातृभूमी
नव गाण्यांची, मातृभूमी

अभिमानाची,मातृभूमी
त्या शहिदांची, मातृभूमी

स्वच्छ आरसा, मातृभूमी
जन्माचा वसा, मातृभूमी

जीवन अवघे, मातृभूमी
नमन तुला गे, मातृभूमी

(वृत्त - पादाकुलक)

स्वातंत्र्यदिनाच्या सर्वांना हार्दिक शुभेच्छा!!

-- अभिजित गलगलीकर - १५ - ०८- २०१३

Friday, August 9, 2013

स्वप्न मागे धावले

पावसाला आसवांनी आज पुन्हा गाठले
वाहणार्‍या भावनांचे, हुंदकेही दाटले

आसमंती ध्वस्त झाले पाखरांचे सोहळे
नेमबाजी साधणारे, हे पारधी नाचले

सोडुनी आराम आता, पांघरावी वादळे
वास्तवाचे सूर्य सारे, संधिकाली तापले

आरशाने पाहिलेला, चेहरा माझा नव्हे
घातकी त्या माणसाला, मी कधीचे सोडले

क्षीण नात्यांचे उसासे, बास झाले यापुढे
कर्मरेखा वाढताना, स्वप्न मागे धावले

वृत्त - कालगंगा

-- अभिजित गलगलीकर - १८-७-२०१३

Wednesday, July 10, 2013

कविता स्फ़ुरे किनार्‍याला

अशी झाली संध्याकाळ
ओलावले मन नभाचे 
निळ्या आकाशात भिनले
आरक्त श्वास क्षितिजाचे

परतण्यार्‍या पावलांना
साद थांबल्या स्वप्नांची
प्रत्येक वळणावर उभ्या
आतुरलेल्या नेत्रांची

ओझरती नजरभेट ही
ओसरलेल्या शब्दांची
या सैरभैर आकाशी
विखुरलेल्या भावनांची

संधिकालीच का यावे
उधाण शांत सागराला
लाटांना सावरताना
कविता स्फ़ुरे किनार्‍याला

- अभिजित गलगलीकर - २३-६-२०१३

स्वैर भावानुवाद. - अपने होंठों पर

स्वैर भावानुवाद. 

ओठांवर साज तुझा यावा
आवाज मंजूळसा यावा

तुझ्या मिठीतल्या आसवांना
आकार मोतियाचा यावा

आटले आता अश्रू माझे
कधी तुलाहि हुंदका यावा

काळोख भस्म करेल असा
घरात तप्त निखारा यावा

तुझ्या कुशीत गझल घडताना
अखेरचा श्वास घेता यावा

१६ मात्रा .

-- अभिजित गलगलीकर -
९-७-२०१३

मूळ गझल 

क़तील शिफ़ाई  

अपने होंठों पर सजाना चाहता हूँ 
आ तुझे मैं गुनगुनाना चाहता हूँ 


कोई आँसू तेरे दामन पर गिराकर 
बूँद को मोती बनाना चाहता हूँ 

 |

थक गया मैं करते-करते याद तुझको 
अब तुझे मैं याद आना चाहता हूँ
 |

छा रहा है सारी बस्ती में अँधेरा 
रोशनी हो, घर जलाना चाहता हूँ 


आख़री हिचकी तेरे ज़ानों पे आये 
मौत भी मैं शायराना चाहता हूँ

|| 

Tuesday, July 2, 2013

उत्तराखंड


उत्तराखंड पूरामधे सगळं गमवलेल्या एका माणसाचे हे चार शब्द.. 

(वृत्त - पृथ्वी). 

नवीन जगणे, जुनीच वचने, अनोखी कथा
असाध्य वळणे, असह्य रुदने अनोखी व्यथा
निसर्ग रुसला, अथांग हसला, लपावे कसे
अतर्क्य घडले, विचार थकले, जगावे कसे

तमास स्फ़ुरली, विचित्र कविता, म्हणावी कशी
मनात रुतली, अशी भयकथा, जगावी कशी
कसे क्षणभरात स्वप्न खचले, धुके दाटले
पराजित मनात खोलवर हुंदके दाटले

लिखाण करता, अचानक मनात स्वप्नांजली
कितीक रडणार, देउ चल मूक श्रध्दांजली
पुरे शुकशुकाट, घेउ उब शीत आचेतुनी
उधाण उसळेल, खेचु नव जन्म राखेतुनी

-- अभिजित गलगलीकर
- २-७-२०१३

Tuesday, June 4, 2013

आत्मिक श्वास

सद्गदित मनाचे सस्मित बहाणे
सांत्वनातून उरले चिरंतन तराणे

आश्वस्त अवस्थेची संथ कहाणी

रात्रस्पर्शातून सुचावी मंद विराणी 

स्वत्व वाहू दे प्रवाहात विचारांच्या

सत्व गोठू दे डोहात संस्कारांच्या

स्वारस्य ओसरूनही जीव ओला

आत्मिक श्वास देहामागे लपला

-- अभिजित गलगलीकर - २-६-२०१३

Thursday, May 30, 2013

आनंदकंद - एक प्रयत्न

शब्दात मांडलेले, सामर्थ्य ओळखावे
वेळीच भावनांना, आकाश दाखवावे

घ्यावी मशाल हाती, डोळ्यात तप्त वाती
दुष्कर्म भस्म होई, तेव्हाच शांत व्हावे

आता पुरे करावे, हे लाड भावनांचे
शब्दात मांडले ते, कर्तव्य आचरावे

उत्तुंग आसमंती, उत्स्फ़ूर्त घे भरारी
श्वासातल्या सुरांनी,अस्मान पांघरावे

डोळ्यात थांबवावे, आभाळ साचलेले
स्वानंद थेंब माझे, स्वच्छंद ओघळावे


वृत्त -- आनंदकंद

-- अभिजित गलगलीकर - २९-०५-२०१३

Monday, May 13, 2013

कामिनी वृत्त - एक प्रयत्न


आज नील आसमंत हो
चांदण्यात धुंद चंद्र हो

सूर लावला मनी तुझा
छंदमुक्त भावगीत हो

तेच स्वप्न काय शोधतो
या युगास उचित ध्येय हो

आज आसवांपल्याड जा
आणि कोवळा वसंत हो

एवढेच सांगतोय 'अभि'
वाचनीय चार शब्द हो ..

-- अभिजित गलगलीकर -- १३-०५-२०१३

Friday, January 4, 2013

ध्यास


विचारांचा आवेग
इच्छापूर्तीचे भास
रम्य मृगजळालाही
सत्याचीच आरास

आतुरल्या स्वप्नांचा
चाकोरीबद्ध ध्यास..
जणू मनात रोखलेला
मनमोकळा श्वास..

हळव्या कातरवेळी
आठवणींची मिजास
कोवळ्याशा सकाळी
मंद शबनमी सुवास

ठेवून जमिनीशी इमान
क्षितिजाची  धरली कास
सांग मज गवसेल का
स्वछ निळेशार आकाश

-- अभिजित गलगलीकर
४-१-२०१३

Tuesday, May 1, 2012

रुबाई


तिनका तिनका यादें मिली, कतरा कतरा स्याही मिली.
खो गई थी जो हक़ीकत मे, सपनों मे वो रुबाई मिली.

उसका नीला कारवाँ इस अंबर से भी गहरा था
मेरी आखों मे उसका मौसम आज भी सुनहरा था

उसकी और मेरी बुनियाद कुछ अल्फाजों से जुड़ी रही
वो कागज़ पलट चले गये, मेरी कलम वही खड़ी रही

इन नूरानी सपनों से जागे कुछ ही लम्हे बीते है,
वही कुछ पल थे, जो जिंदगी ने हारे है, मैने जीते है...

-- अभिजीत ०१-०५-२०१२

बयाँ


क्या ना लिखा.. फिर भी लगता है कुछ न लिखा..
कितनी सारी साँसे दबा के रखी है सीने मे,
हँसती खेलती.. गुमसुम सी ,गुमनाम सी..
दबे दबे ठहाको मे पहाड़ो की गूँज सी..
इन्ही ख़यालात को पालपोस के कुछ अल्फ़ाज़ सीँचे है मैने..
उसी रेशमी स्याही से नम हुए है दिल के कागज..
नब्ज़ थम जाएगी तभी ये नमी सुर्ख होगी..
शायद तब भी ये लगे, कुछ साँसे और चाहिए मेरे बयाँ के लिए.

अभिजीत - २९-०२-२०१२

Wednesday, January 25, 2012

जाऊं कहां बता ए दिल - रसग्रहण

तुम्हाला कधी असं जाणवलंय का, मनाला कोळिष्टकं लागली आहेत. त्या गुंत्यात जीव अडकून पडतो आणि हा पसारा आवरताना जळमटं प्रत्येक विचारांना चिकटतात.

अस्संच जाणवलं हे गाणं ऐकताना,
जाऊं कहां बता ए दिल, दुनिया बड़ी है संगदिल
चांदनी आई घर जलाने, सुझे ना कोई मंजिल...

शैलेंद्र यांचे शब्द, शंकर-जयकिशन यांचं संगीत.. चित्रपट छोटी बहन.


अतिशय उत्कट शब्दात हा गुंता कवीनी मांडलाय. कुठेही जाऊन उत्तर शोधलं तरी कधी कधी प्रश्नांचेच पुतळे उभे राहतात. त्यांचे जाळे गुरफटून टाकतात. कुणाचा आधार मिळेल असं वाटतं तर उलट त्या तेजानी डोळे दिपतात आणि काळोख आणखी गडद होतो..

बनके टूटे यहां आरजू के महल
ये जमीं आसमाँ भी गये हैं बदल
कहती हैं जिंदगी, इस जहाँ से निकल.... जाऊं कहां ..

कोणत्याही नात्याला काय लागतं तर , प्रेमाचा पाया आणि प्रेमाचीच उब.. भावनांची पाखरण आणि विश्वासाचं संरक्षण. हे आधारस्तंभ आणि मायेचं आभाळ रुसलं तर सगळंच कोसळतं. अगतिक मन त्या आभाळाकडे पाहत राहतं.. कुणी तरी येईल, मला सोबत नेईल. कुणिच नाही आलं तर देव तरी.
आसवांनी कितीही डोळे ताणून पाहिलं तरी ते क्षितिज शेवटी दूरच.

Monday, December 12, 2011

मन-चातक

नकळत आसवं साकळत जातात
निखाऱ्यांसम स्वगत जळत जातात

ओलावतो मनाचा कोपरा कोवळा
आकारतो विचारडोह गर्द सावळा
पापण्यातच मग स्वप्नं वाळत जातात
नकळत....


जाणले आभाळाचे मन जेव्हा
आठवणींचे थेंब झाले तेव्हा
मग नभातून नवक्षण उमलत जातात
रुसल्या आसवांना हसवत जातात
आतुर मन-चातकाला शमवत जातात.........

Wednesday, June 15, 2011

चांदण्यांचा वणवा
अंग अंग जाळतो
आसवांचा कालवा
थेंब थेंब वाळतो

ओसरले आनंदथवे
धुसरले आकाश आता
जीर्ण विरत्या आयुष्याचा
उमगला सारांश आता

उमगलेले क्षणिक उसासे
वाटती आता चिरसोबती
निरोपाची रात्र म्हणतेय
चल आता थांबतो किती..


-- अभिजीत गलगलीकर
१५ - ६ - २०११

Monday, September 6, 2010

गोड उमाळे

आनंदाचे सोहळे,नाजूक कोवळे
गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे

स्वागताला घरदार नटले साजरे
या अंगणी उमटतेय नाते गोजिरे
बहरत्या झाडाला कुंकवाचे आळे..
..गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे..

किती आतुर,किती अधिर गेले दिवस
थोडे तुरट, थोडे मधुर गेले दिवस
घेई नव्या पारंब्यांवर स्वैर हिंदोळे..
..गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे..


रेशमी धाग्यांचे मखमली बंधन
पुलकित मनात संस्कारांचे स्पंदन
अलगद रेखलेले स्वप्नांचे जाळे..
..गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे..


-- अभिजित -- ०६-०९-१०

Saturday, April 10, 2010

...

कुछ आस-पास है, कुछ सोचा हुआ कहीं
कुछ छिनके लाया हूं, कुछ फ़सा हुआ कहीं

साहिल पे कुछ निशान बनते है बिखरते है
मेरा भी निशान है, कुछ बिखरा हुआ कही

आसमां से लेके जमीं तक निला है जहां
जमीं पे क्यूं काला, कुछ उजला हुआ कहीं

दिन गुजरे है, मगर दिल मे तारीख वही हैं
एक ही पन्ना उंगलियों मे अटका हुआ कहीं

सांसे अब लौटके आ रही है थोडी थोडी
किसी ने कल देख लिया उडता हुआ कही

Tuesday, March 23, 2010

पणती

मनाच्या कोनाड्यात
लाजरीशी पणती..
मधेच खुदकन हसते ..
अन लगेच पदरानी हसू विझवते ..

मी पण तिच्या खोड्या काढतो.
कधी बदकन तेल ओततो ..
लहान मुलासारखं तिचे गाल धरून
तिची काजळी काढून देतो ..

ती पण वस्ताद आहे ..
मला दिसेनासं झालं,
की मुद्दाम गायब होते..
मग मी चाचपडतो.. ठेचकाळतो..
माहीत असतं मला इथेच आहे ..
अन शोधून .. चांगला काडीचा चटका देतो ..
मलाही बोचतो तो ..
शेवटी माझ्या आशेची पणती आहे ती ..

असंच चिडचिड करुन मधे खुप दिवस
कुठे लंपास झाली होती देव जाणे ..
माझा दिवस कसाबसा तग धरून होता ..

अन एकदम तिचा आवाज आला ..
मी इतक्या काळजीत.. अन ही गाणं म्हणत होती ..

"जीने के लिए सोचा ही नही .. दर्द संभालने होंगे..
मुस्कुराए तो मुस्कुराने के .. कर्ज उतारने होंगे.. "

Wednesday, January 13, 2010

असंच काहीतरी - 2

स्वप्नांचा उन्माद
सत्याचा उच्छाद
आयुष्य म्हणतं
नको हा संवाद

आशेचा आवेग
अनिर्बंध वेग
अदृश्य नशिबात
चकाकती भेग

त्यातून डोकावतं
मनाला सावरतं
मखमली स्वप्न
गुदगुल्या करत,
घट्ट बिलगतं ..

-- Abhijit Galgalikar