सांजकविता - २

एक शांत संध्याकाळ
कणखर किनाऱ्याचा
अवचित तो प्रवाळ ..

सूर्यबिंब रक्ताळलेलं
उगा त्यात भासतं
दुःख साकळलेलं

बेभान लाटा बेफ़ाम
स्थिर उभा मी इथे
शरीर धडधडीत, पण
पोखरलं फ़क्त मन इथे ..

जगाल कसं..

जगाल कसं , जगाल कसं
जगाला धरून हाणाल असं
ऎकावं तर एकूण एकाचं
करावं, पहातच रहाल असं
जगाल कसं..

एका पाठोपाठ एक परिक्षा
एखादं बक्षीस, अनंत शिक्षा
सगळे वार झेलूनही उभे रहा
मारेकऱ्याला लाजवाल असं
जगाल कसं ...

धडपडलात कधी,सावरून घ्या
वाट कुणाची? स्वतः आवरून घ्या
एकटेच व्हा भक्कम खंबीर
दुसऱ्याना आधार व्हाल असं
जगाल कसं ...

माणसं जोडत चला वाटेने
मग वाट कधी चुकणार नाही
इंधन पुरेपूर असू द्या प्रेमाचं
शेवटपर्यंत सोबत रहाल असं
जगाल कसं ...

माज नको उगा कशाचा
अभिमान जरूर सत्याचा
थोडेसे नम्र असावे नक्कीच
पुढला आदराने नमेल असं
जगाल कसं ...

हारजीत चालूच असते इथे
गाडी जिंकूनच थांबते इथे
कारणं नकोत अभिजितला
निघा आता,युद्धाला जाल असं..

जगाल कसं , जगाल कसं
जगाला धरून हाणाल असं.......

सांजकविता - १

आज तू आलीस
सहज आत शिरलीस
'हाय' केलंस हसरं
खळखळतं जिवंत असं..
काय गप्पा रंगल्या
कुठल्याशा विषयात दंगल्या..
मग एकदम कुठुन तरी
सांजझुळुका किणकिणल्या..

"आता येते" म्हणलीस
तुला बाय करण्यात
तुझ्या वळत्या नजरेत
श्वास अडकून गेला..
अन मुठीत अडकलेला
काळ सुटून गेला ..

तुझा हट्ट

तू मला मा्गावं काहीतरी
मी जिवाचं मग रान करावं
हौस पुरी झाली एकदा की
तू खुदकन गोडसं हसावं

परत तुझा नवीन हट्ट
मी तो अलगद पुरवण्याचा
स्मितभर हसतो अता मी
उगा प्रयत्न करतो नभांतून
शेवटचा टाटा करण्याचा...

इक रिश्ता

कुछ ऐसा इक रिश्ता उनसे जोडना चाहता हूं
हल्की दरार भी न हो , ऎसा जुडना चाहता हूं

ओंस की बूंदे आंखों मे छाई है थोडी थोडी
कुछ नमी उन सांसों मे भी पिरोना चाहता हूं

उन्हें भुलाने की बहुत कोशिश की इन दिनों
कैसे वो समझ जाते है मै उन्हे बुलाना चाहता हूं

मेरे समंदर को किनारों की कमी न थी कभी
उस एक को ही क्यूं बार बार टकराना चाहता हूं

आसमां मे उडने का शौक मुझे बहुत ज्यादा है
मेरी जमीं के आशिकों को क्यूं छोडना चाहता हूं

उन्हें कहने की कुछ हिम्मत नही होती अब भी
उनके हसने में सांवरे अल्फ़ाज ढूंढना चाहता हूं