आपलेपण

तुझ्या माझ्यात
तुझं माझं
असं उरलंच नाहीये ..

मनाच्या आकाशात..
विचारांच्या नकाशात..
श्वासांच्या चंदनात..
प्रेमाच्या स्पंदनात,
अगदी कणाकणांत
आपलेपण सामावलंय..

मोरपंखी स्पर्शात
मृद्गंधी श्वासात
खुदकन हसण्यात
अबोल लाजण्यात
सगळं आयुष्य,
भविष्य सामावलंय ..

म्हणूनच म्हंटलं ..
आता आपल्यातलं
सगळं तुझं माझं विरलंय ....
अन अलवार प्रेम साकारलंय .. [:)] ..

-- Abhijit Galgalikar ..

जमीं

इक बूंद गिरी..
जमीं सहम गई..
पर फ़डफ़डाके
आलस निगल गई ..

जो झूमी है उसके बाद..
अंग अंग महक गया ..
उस सावले यौवन का,
मीठा चस्का लग गया..

कही कलियां चुनी..
कही फ़सलें बुनी..
जो राह मे मिला,
उसकी फ़रयाद सुनी..

सब रुप है उसके ..
चंचल, अल्हड..
कहर भी वही ढाए ..
सहर भी वही लाए..

आज तृप्त होके
उसने जो डकार भरी
शायद बादल गडगडाए.
कही लगा बिजली गिरी...

अशीच एक संध्याकाळ ..

काल रुसलेली तू ..
खळखळत्या धारेतून
अचानक झाली अबोली तू ..

अन माझी नजर भिरभिरी ..
तुझा श्वास शोधतेय ..
तुझा भास अनुभवतेय..

मी ही निघालोय गाडीवर..भरकटतोय..
परत परत फ़ोन चाचपून पाहतोय ..
भलत्याच कुणाचा मेसेज पाहून तगमगतोय ..

असंच स्वैर हिंदकळत.. वाऱ्यावर स्वार होऊन..
पान घरात शिरतं.. अन डोळे मिटून गादीवर निखळतं ..

तितक्यात मेसेजटोन ऐकू येते..
अन सगळं अस्तित्व एकवटून मी उठतो..
फ़ोन मधे तुझं नाव पाहून परत आकाशात विहरतो ........ [:)]

-- अभिजित गलगलीकर

मी नं आताशा कोणावर रागवत नाही ..

मी नं आताशा कोणावर रागवत नाही ..
तुझ्यावर नाही ..
माझ्यावर नाही ..
त्या रेंगाळलेल्या ढगावर पण नाही ..

जो फ़क्त हुलकावणी देऊन जातो ..
थोडं भिजवून मनातला चातक जागवून जातो...
अन मग येतच नाही ..

काल त्या ढगात तुझा चेहरा दिसला होता...
पण तरी मी हसून हात केला तुला ...
तुला खोटं वाटेल .. पण .. मी नं आताशा कोणावर रागवत नाही ..

तुझ्या विचारांत..

पावसात,
मन गुंतलं,
तुझ्या श्वासात..

विचारांचे रान,
स्वप्नांचे प्राण,
तुझ्या ध्यासात ..

हळवी पापणी,
हसरी जिवणी,
तुझ्या आठवांत..

अवेळी जागणं,
सुगंधी मोहरणं,
तुझ्याशी बोलण्यात..

आकाशात राहणं,
नकळत लिहिणं,
तुझ्या विचारांत..

- अभिजित गलगलीकर ..