मन कधी

मन कधी
विचारांची सावली
स्वप्नांची माउली
ओळखिची चाहूल
प्रत्येकच पाउली

मन कधी
अधांतरी अस्तित्व
अपरिचित स्वत्व
मकरंदी शत्रुत्व
तिरस्कृत मित्रत्व

मन कधी
शून्यातली नजर
थबकलेलं शहर
काळाच्या हातून
निसटणारा प्रहर

मन कधी
निळंशार आकाश
बरसता सारांश
मायेनी बांधलेला
जमिनीचा पाश

तुझी आठवण

तुझी आठवण
प्रश्नांची पाखरण
हव्याशा उत्तरांची
देवाला आळवण

तुझी आठवण
विचारांची पतंग
अस्मानी शोधते
इंद्रधनुषी रंग

तुझी आठवण
सुरेल साठवण
मनाच्या दारावर
फ़डफ़डते तोरण

तुझी आठवण
अनिर्बंध ध्यास
धडधडते छातीत
कधी रोखते श्वास

चकोर

चारों ओर
तेरा शोर
मन भागा
तेरी ओर

आज उगी
गोरी भोर
छुपा चांद
चित चोर

खिंचे मुझे
निली डोर
राह देखूं
मै चकोर

रेशमओळी

इतकी सवय झालीय तुझी
थोडा वेळ ही रहावत नाही
मनाला दचकवल्याशिवाय
आठवणींना रहावत नाही

फ़क्त तुझ्याच विचारांचं
अख्ख्या मनात सारवण गं
विसरावं म्हंटलं तरीही
हट्टी तुझी आठवण गं

कोवळ्या सकाळी सुचल्या
तुझ्यामुळे रेशमओळी
काय जाणे का वाहते आहे
मंजुळ मृदुल हवा भोळी

स्वप्नं

निळ्याशार नदीत
स्वप्नं तरंगती
लपाछपी खेळती
ढगांच्या संगती

उलगडती धुकं
क्षितिज साकारती
उंच नभातूनी
मनाला हाकारती

हसती उन्हासम
अंधाराला टोकती
मुक्या आसवांना
मेघांतच रोखती

अनोखी नवरंगी
उत्फ़ुल्ल चमकती
पूर्णत्वाची आशा
मनात ठसवती ..