ओलेते काव्य

सांगु तुला?
गुज मनाचं
तुझ्या माझ्या
एकपणाचं

गोऱ्या स्वप्नांची
निळी ओढणी
तुझ्या रुपाने
अवाक पापणी

तुझ्या भेटीचे
मृद्गंधी क्षण
मनी जपलेले
सोनसळी कण

ओलेते काव्य
झरतं प्रेम
शब्द संपुनही
उरतं प्रेम

सावल्या

सावल्या असतात, आठवणींच्या
कितीही हाकललं तरी जात नाहीत..
लोचट असतात अगदी ..
पिंडाभोवती पिंगा घालणाऱ्या
कावळ्यांसारख्या...
मला काय वाटतं ..
त्या सावल्यांचेच कावळे होत असावेत बहुतेक ...
मेल्यावरही घोटाळणाऱ्या सावल्या ...

नम शबनम

एक पल नम होगा, अगले पल शबनम
एक लफ़्ज गम होगा, लौटेगी हंसी मद्धम

कभी खरोंच लगेगी,कभी प्यार का मरहम
बाहों मे सिमट जाएगा आंसूओ का वहम

तुझसे ही जिंदगी है,सांसों मे है तू हरदम
सच है, झूठ है, ख्याल है, विश्वास है
तू है हर पल ऋतू बदलता हुआ मौसम..

शब्दांपारची तू ...

सतत सहज मनात तू
आठवांच्या रानात तू
स्वतःहून जास्त जपलेल्या
पिंपळपानात तू

खोडकर आभास तू
लहरी मनाची आरास तू
उगाचच वाटणारा
आत्मविश्चास तू

स्वप्नांची पालवी तू
आकाशाची दिशा नवी तू
अवखळ निरागस
पण मनस्वी तू

शब्दा शब्दात तू
अर्था अर्थात तू
मी माझा न उरलो
मम स्वार्थातही तू

रफ़ू-ए-दिल

कितना भी करूं दिल पे काबू नही होता
खुद के सिवा किसीसे गुफ़्तगू नही होता

अनसुने अनदेखे जख्म काफ़ी है छुपे हुए
आखों से बहनेवाला क्या लहू नही होता?

किस किस कोने मे सिलवाउं दिल को
वो दर्जी तो कहता है अब रफ़ू नही होता

जलती बुझती आंखों मे है ख्वाबों के दिये
रोशन करे उन्हे,ऐसा कॊई जादू नही होता

मौत से ख्वामख्वाह डरते रहते है सब लोग
अकेली जिंदगी से बडा कोई उदू नही होता

(उदू - enemy )

न जाने कैसे गम ढलते जाते है शब्दोंमे
मै भी कहां शायर होता गर तू नही होता