untitled...

कभी दुनिया मे सब अच्छा लगता है
जमीं आसमां में तू ही तू छाया रहता है

सुना था ख्वाब दिल से देखो, पुरे होंगे
वो ख्वाव, कितने दिनोंसे ये ही सुनता है

घर मे हसता खेलता फ़िरता है कोई
दिखने में मेरा ही हमशक्ल दिखता है

दिवाना बादल बरसता है, तरसता है
तेरी कहानी बूंदो की जबानी कहता है

मुझमे घुल गया है एक बावरा आसमां
हर गली कूचे में तुझे ढुंढता फ़िरता है

ये लफ़्ज है, या फ़िर तेरी यादों की परछाई
जैसे साहिल की रेत पे तुझे कॊई लिखता है

ओलेते काव्य

सांगु तुला?
गुज मनाचं
तुझ्या माझ्या
एकपणाचं

गोऱ्या स्वप्नांची
निळी ओढणी
तुझ्या रुपाने
अवाक पापणी

तुझ्या भेटीचे
मृद्गंधी क्षण
मनी जपलेले
सोनसळी कण

ओलेते काव्य
झरतं प्रेम
शब्द संपुनही
उरतं प्रेम

सावल्या

सावल्या असतात, आठवणींच्या
कितीही हाकललं तरी जात नाहीत..
लोचट असतात अगदी ..
पिंडाभोवती पिंगा घालणाऱ्या
कावळ्यांसारख्या...
मला काय वाटतं ..
त्या सावल्यांचेच कावळे होत असावेत बहुतेक ...
मेल्यावरही घोटाळणाऱ्या सावल्या ...

नम शबनम

एक पल नम होगा, अगले पल शबनम
एक लफ़्ज गम होगा, लौटेगी हंसी मद्धम

कभी खरोंच लगेगी,कभी प्यार का मरहम
बाहों मे सिमट जाएगा आंसूओ का वहम

तुझसे ही जिंदगी है,सांसों मे है तू हरदम
सच है, झूठ है, ख्याल है, विश्वास है
तू है हर पल ऋतू बदलता हुआ मौसम..

शब्दांपारची तू ...

सतत सहज मनात तू
आठवांच्या रानात तू
स्वतःहून जास्त जपलेल्या
पिंपळपानात तू

खोडकर आभास तू
लहरी मनाची आरास तू
उगाचच वाटणारा
आत्मविश्चास तू

स्वप्नांची पालवी तू
आकाशाची दिशा नवी तू
अवखळ निरागस
पण मनस्वी तू

शब्दा शब्दात तू
अर्था अर्थात तू
मी माझा न उरलो
मम स्वार्थातही तू