जाऊं कहां बता ए दिल - रसग्रहण

तुम्हाला कधी असं जाणवलंय का, मनाला कोळिष्टकं लागली आहेत. त्या गुंत्यात जीव अडकून पडतो आणि हा पसारा आवरताना जळमटं प्रत्येक विचारांना चिकटतात.

अस्संच जाणवलं हे गाणं ऐकताना,
जाऊं कहां बता ए दिल, दुनिया बड़ी है संगदिल
चांदनी आई घर जलाने, सुझे ना कोई मंजिल...

शैलेंद्र यांचे शब्द, शंकर-जयकिशन यांचं संगीत.. चित्रपट छोटी बहन.


अतिशय उत्कट शब्दात हा गुंता कवीनी मांडलाय. कुठेही जाऊन उत्तर शोधलं तरी कधी कधी प्रश्नांचेच पुतळे उभे राहतात. त्यांचे जाळे गुरफटून टाकतात. कुणाचा आधार मिळेल असं वाटतं तर उलट त्या तेजानी डोळे दिपतात आणि काळोख आणखी गडद होतो..

बनके टूटे यहां आरजू के महल
ये जमीं आसमाँ भी गये हैं बदल
कहती हैं जिंदगी, इस जहाँ से निकल.... जाऊं कहां ..

कोणत्याही नात्याला काय लागतं तर , प्रेमाचा पाया आणि प्रेमाचीच उब.. भावनांची पाखरण आणि विश्वासाचं संरक्षण. हे आधारस्तंभ आणि मायेचं आभाळ रुसलं तर सगळंच कोसळतं. अगतिक मन त्या आभाळाकडे पाहत राहतं.. कुणी तरी येईल, मला सोबत नेईल. कुणिच नाही आलं तर देव तरी.
आसवांनी कितीही डोळे ताणून पाहिलं तरी ते क्षितिज शेवटी दूरच.

मन-चातक

नकळत आसवं साकळत जातात
निखाऱ्यांसम स्वगत जळत जातात

ओलावतो मनाचा कोपरा कोवळा
आकारतो विचारडोह गर्द सावळा
पापण्यातच मग स्वप्नं वाळत जातात
नकळत....


जाणले आभाळाचे मन जेव्हा
आठवणींचे थेंब झाले तेव्हा
मग नभातून नवक्षण उमलत जातात
रुसल्या आसवांना हसवत जातात
आतुर मन-चातकाला शमवत जातात.........

चांदण्यांचा वणवा
अंग अंग जाळतो
आसवांचा कालवा
थेंब थेंब वाळतो

ओसरले आनंदथवे
धुसरले आकाश आता
जीर्ण विरत्या आयुष्याचा
उमगला सारांश आता

उमगलेले क्षणिक उसासे
वाटती आता चिरसोबती
निरोपाची रात्र म्हणतेय
चल आता थांबतो किती..


-- अभिजीत गलगलीकर
१५ - ६ - २०११

गोड उमाळे

आनंदाचे सोहळे,नाजूक कोवळे
गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे

स्वागताला घरदार नटले साजरे
या अंगणी उमटतेय नाते गोजिरे
बहरत्या झाडाला कुंकवाचे आळे..
..गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे..

किती आतुर,किती अधिर गेले दिवस
थोडे तुरट, थोडे मधुर गेले दिवस
घेई नव्या पारंब्यांवर स्वैर हिंदोळे..
..गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे..


रेशमी धाग्यांचे मखमली बंधन
पुलकित मनात संस्कारांचे स्पंदन
अलगद रेखलेले स्वप्नांचे जाळे..
..गहिवरल्या मनाचे गोड उमाळे..


-- अभिजित -- ०६-०९-१०

...

कुछ आस-पास है, कुछ सोचा हुआ कहीं
कुछ छिनके लाया हूं, कुछ फ़सा हुआ कहीं

साहिल पे कुछ निशान बनते है बिखरते है
मेरा भी निशान है, कुछ बिखरा हुआ कही

आसमां से लेके जमीं तक निला है जहां
जमीं पे क्यूं काला, कुछ उजला हुआ कहीं

दिन गुजरे है, मगर दिल मे तारीख वही हैं
एक ही पन्ना उंगलियों मे अटका हुआ कहीं

सांसे अब लौटके आ रही है थोडी थोडी
किसी ने कल देख लिया उडता हुआ कही